Tuco rules

Η Απάντηση

2009-07-20T22:26:00.004+03:00

Ο Γκνάργκαρ ο τζούνιορ δεν αισθάνεται και πολύ καλά.
Πάντα τον πείραζαν τα διαστρικά ταξίδια, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρά.
Κάτι ο φωτισμός των άστρων, κάτι αυτός ο παράξενος, γαλάζιος και αφιλόξενος πλανήτης που πλησιάζουν και το αντεράκι του είχε γίνει κόμπος.
Ζήτησε άδεια από τον κυβερνήτη Σούπλμπορ να πάει τουαλέτα.
"Πάλι ρε χέστη?" απαντά αυτός. "Άϊντε, τράβα, μη μου βρωμίσεις και το πιλοτήριο".
Ο Γκναργκαρ απομακρύνθηκε με σκυφτό το κεφάλι...μέχρι που βγήκε από τη Γέφυρα. Μόλις έκλεισε η πόρτα πίσω του, άρχισε να τρέχει.Το σώμα του μόλις που προλάβαινε τα έξι πόδια του. Το 'νιωθε...ίσα που προλάβαινε...αν προλάβαινε...
Μπήκε στην τουαλέτα και κάθισε βιαστικά.

[...]

Όταν σηκώθηκε κοίταξε τρομαγμένος τη λεκάνη.
Κάτι αλλόκοτο υπήρχε εκεί μέσα, κάτι αηδιαστικό. Κάτι ζωντανό, που κινούσε τέσσερα αδύναμα άκρα και κλαψούριζε.
Μα καλά, τι έφαγε για να κάνει κάτι τέτοιο...
Τράβηξε απότομα το καζανάκι, ακριβώς τη στιγμή που περνούσαν πάνω από τον πλανήτη...

Δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να παρακολουθήσει την πορεία του πλάσματος από το παραθυράκι. Με τη σούπερ όρασή του, το είδε να πέφτει σε ένα κομμάτι στεριάς γεμάτο πολυκατοικίες (?) και μια ακρόπολη(???) και να επιζεί. Τι δυνατή ύπαρξη. Για μια ελάχιστη στιγμή, το αγάπησε το δημιούργημα του κώλου του. Μετά ανασήκωσε και τους τρεις ώμους του και έφυγε για το πιλοτήριο...

(Το παραπάνω ποστ, αποτελεί την εμπεριστατωμένη και επιστημονικά αποδεδειγμένη απάντησή μου στο ερώτημα της εγκυρότατης εκπομπής του Κώστα Χαρδαβέλα, Οι Πύλες Του Ανεξήγητου: "Ήταν ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη Έλληνας?")

...και ναι, αν θέλετε να ξέρετε, οι πολυκατοικίες και η ακρόπολη προϋπήρχαν του ανθρωπίνου είδους.

Καμιά άλλη απορία?

Η ελαφρά αβασταχτότητα του δεν είναι...

2009-06-10T21:35:00.004+03:00

Το αστείο με τη φράση "δεν έχω έμπνευση" είναι που υποννοεί ότι κάποτε είχα.
Ότι κάποτε μασούσα λίγο απ' το πιάτο μου στο τσιμπούσι της παγκόσμιας σκέψης.
Ποιος μου πήρε το πιάτο ρε ληγούρια, ε?

υγ. πολύ τις γουστάρω αυτές τις υπαρξιακού τύπου κρίσεις. Μάλλον επειδή υποννοούν ύπαρξη...
χα...

Earth Hour 2009

2009-03-17T20:52:00.005+02:00

Ήδη μαζέυω πέτρες. Κανονίστε να δω φως αναμμένο...

(Για εγγραφή στο επίσημο site:
www.earthour.org/signup/gr:el)

Baz Luhrmann- Everybody 's free (to wear sunscreen)

2009-03-09T18:30:00.006+02:00

Οι απόλυτες συμβουλές, δοσμένες ακριβώς με τον τρόπο που πρέπει...μουσικά...

Του θανατά...

2009-03-02T16:38:00.003+02:00

Παρακολουθώντας τη σειρά του Σκάΐ "Μεγάλοι Έλληνες"- στην οποία δε βρίσκομαι καν μέσα στους πρώτους 100...και φαντάζομαι ούτε στους 1000- έμαθα το εξής συνταρακτικό:
ο Αισχύλος, αυτός ο μεγάλος τραγωδός, πέθανε όταν ένας αετός έριξε πάνω στην καράφλα του μια χελώνα περνώντας τη για βράχο.
Τραγικό ?

Αναζητώντας...

2009-01-12T12:48:00.008+02:00

Νέα Ορλεάνη.
Νύχτα.
Βρέχει.
Στέκομαι κάτω από το φως του φανοστάτη, στο πεζοδρόμιο, γωνία Χάμιλτον & Κινγκ. Κακόφημη γειτονιά. Το κρύο είναι τσουχτερό. Φοράω όμως τη μακρυά, μαύρη καμπαρντίνα μου με τους γιακάδες σηκωμένους ως τ' αυτιά και τη μαύρη ρεπούμπλικα και δε με νοιάζει τίποτα.
Παρακολουθώ το απέναντι πεζοδρόμιο. Εκεί, στο ημίφως, πηγαινοέρχεται μια θεά. Η προσωποποίηση της τελειότητας. Ακόμη και για τα δικά μου δεδομένα είναι άπιαστη, πόσο μάλλον για τα δύσμοιρα ανθρωπάκια.
Φοράει "στολή εργασίας". Στριφογυρίζει τη φτηνιάρικη τσάντα της στα χέρια της, μασώντας τσίχλα και κοιτάζοντας με δήθεν λάγνο βλέμμα τα περαστικά αγοράκια που κρεμάνε τα σαγόνια τους και σκουπίζουν τα σάλια τους όταν τη βλέπουν. Η τέλεια παγίδα.
Μόνο εγώ ξέρω.
Ματίλντα.
Είμαι μια βδομάδα στη Νέα Ορλεάνη, σε αναζήτηση του Αφέντη της Πόλης. Πρίν τρεις μέρες, τα ίχνη με οδήγησαν εδώ...δε μπορώ όμως να προχωρήσω παραπέρα. Δεν έχω τη δύναμη να κάνω αυτό που μου έχει επιβληθεί να κάνω.
Είμαι ερωτευμένος.

Βαδίζω.
Περνώ απέναντι.
Την πλησιάζω.
Είμαι δίπλα της.
Με έχει κοζάρει εδώ και κάμποση ώρα και μου χαμογελά. Ξέρει τη δύναμή της, ήξερε που θα καταλήξει το όλο πράμα και απλά με περίμενε.
Ακουμπά τον ώμο της στον τοίχο και με κοιτάζει με τις γκρίζες ματάρες της.
- Γεια σου όμορφε, λέει και η φωνή της είναι πιο μελωδική και από τις καμπάνες της Κόλασης.
- Γεια σου Ματίλντα.
- Γνωριζόμαστε? Δε σε θυμάμαι αν και κάτι τύποι σαν εσένα δεν ξεφεύγουν απ' τη μνήμη μου.
Πουτανίστικο κομπλιμέντο. Δεν της απαντώ.
-Τ' ονοματάκι σου? ,συνεχίζει...
Πάλι δεν απαντώ.
Ανάβει ένα τσιγάρο και συνεχίζει να με κοιτά. Θεέ του Κάτω Κόσμου, είναι πανέμορφη.
Την πλησιάζω κι άλλο. Τα χείλη μας σχεδόν ακουμπάνε. Βλέπω μια λάμψη στα μάτια της...και μια δίψα που δε μπορεί να κρύψει από κάποιον σαν εμένα. Είναι αρχαία...και έμπειρη...αλλά δεν έχει ούτε τα μισά μου χρόνια.
Σκύβω ελαφρά και τη φιλώ στο λαιμό. Νιώθω τα χείλη της να σέρνονται στο λαιμό μου, αρπαχτικά, ψάχνοντας.
Σταματά. Βρήκε το στόχο της.
Νιώθω μακριούς κυνόδοντες να πληγώνουν τη σκληρόπετση σάρκα μου. Ο ήχος του σχισίματος πλημμυρίζει τ' αυτιά μου. Τι ηδονή...
Ένα μικρό αυλάκι αίματος κυλάει στον ώμο μου. Το αισθάνομαι. Όπως αισθάνομαι και τη νευρικότητα που διαπερνά τη Ματίλντα σαν ηλεκτρικό ρεύμα.
Κάτι δεν πάει καλά μαζί μου.
Τινάζεται προς τα πίσω με ένα φριχτό ουρλιαχτό και κολλάει στον τοίχο.
Δε χάνω χρόνο.
Την αρπάζω απ' το λαιμό και τη σηκώνω ψηλά με το αριστερό μου χέρι. Τα πόδια της δεν ακουμπούν στο έδαφος. Χτυπιέται και προσπαθεί να ελευθερωθεί... και συρίζει σα φίδι.
Όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει ελπίδα να ξεφύγει από τη λαβή μου, χαλαρώνει απότομα και με κοιτάζει με βλέμμα τρομοκρατημένο.
- Ποιος είσαι? με ξαναρωτάει, αυτή τη φορά καθόλου ανάλαφρα.
- Tuco είναι τ' όνομα μου και έρχομαι από τα βάθη της Κολάσεως, Ματίλντα. Ψάχνω για τον Αφέντη της Πόλης. Έχει ένα ανεξώφλητο χρέος στο Μεγάλο Αφεντικό. Ξέρω ότι είσαι μία από τους υπηρέτες του. Πες μου που κρύβεται και θα συνεχίσεις να υπάρχεις.
Με κοιτάζει. Στην αρχή με δέος, καθώς αναγνωρίζει ότι έχει να κάνει με ένα πανάρχαιο πλάσμα. Στη συνέχεια κλείνει τα μάτια της και αφήνει ένα γέλιο τόσο τρομαχτικό που μέχρι και οι αρουραίοι τρέξαν να κρυφτούν.
Σφίγγω δυνατά το λαιμό της. Δεν έχω ώρα γι' αστεία.
Το γέλιο κόβεται.
Με κοιτάζει φθονερά.
- Νομίζεις ότι θα με φοβίσεις με τις παπαριές σου? λέει. Ο Αφέντης μου είναι ανίκητος. Όταν σε βρει θα παρακαλάς να ξαναβρεθείς στην Κόλαση, άχρηστε. Δε σου λέω τίποτα.
Οκ.
Τινάζω το δεξί μου χέρι με δύναμη προς το στήθος της. Τα κόκκαλα της ανοίγουν προς τα μέσα χωρίς αντίσταση, σαν από χαρτί. Βουτάω την καρδιά της και την πιέζω με δύναμη. Δεν υπάρχει ζωή σ' αυτό το όργανο κι όμως έχει υπέροχη υφή, μεταξένια. Η ακίνητη καρδιά ενός βρικόλακα...
Η Ματίλντα με κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα, σοκαρισμένη περισσότερο από το θέαμα του χεριού μου μέσα στο στήθος της παρά από τον πόνο.
- Ματίλντα, δε θέλω να σε σκοτώσω. Γνωρίζεις ότι αν δεν πειράξω την καρδιά σου, σε δύο βδομάδες το τραύμα θα είναι σα να μην έγινε ποτέ. Πες μου που είναι ο Αφέντης της Πόλης.
Προσπαθεί να ανασάνει. Μέσα στα μάτια της βλέπω τη μάχη που διαδραματίζεται καθώς θέλει να πάρει μια απόφαση. Παλεύει.
Τελικά χαλαρώνει. Με κοιτάζει εξαντλημένη.
- Άντε γαμήσου, λέει και τινάζει το χέρι της γδέρνοντας λίγο το μάγουλό μου.
Αναστενάζω.
Πρέπει να το κάνω.
Τραβάω την καρδιά της. Νιώθω το σχίσιμο των αρτηριών. Βγάζω το χέρι μου έξω. Η καρδιά της κινείται σα ζελέ στην παλάμη μου. Τη βάζω στην εσωτερική τσέπη της καμπαρντίνας μου.
Η Ματίλντα έχει κοκκαλώσει. Το στόμα της ανοιχτό, τα μάτια ορθάνοιχτα.
Σχεδόν νεκρή.
Την ακουμπάω αργά στο έδαφος.Γονατίζω και την παίρνω στην αγκαλιά μου.
Κλαίω.
Πλησιάζω τα χείλη μου στα δικά της και τη φιλάω.
Σηκώνομαι όρθιος και βγάζω το μεγάλο μαχαίρι μου.
Γιατί Ματίλντα, γιατί?
Πιάνω τα μαλλιά της και με μια κίνηση της κόβω το κεφάλι.
Το κρατώ στο ύψος του κεφαλιού μου.
Σ' Αγαπώ Ματίλντα.
Αύριο θα συνεχίσω την αναζήτηση...

Hishuk ish ts' awalk *

2008-11-14T21:51:00.006+02:00

" Όλα πάνω στον πλανήτη είναι ένα είδος.
Αστρόσκονη που αναζητά αστροφεγγιά."
Carl Sagan...

Τα παραπάνω λόγια αποτυπώνονται τέλεια στα ντοκυμαντέρ
Zeitgeist και
Zeitgeist Addendum

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ !!!!!!!!!!!!!

*όλα είναι ένα (στη διάλεκτο των ινδιάνων Νούτκα)

Παραμύθι...Hentai

2008-10-21T17:39:00.018+03:00

" Η δόκιμη ιέρεια προχωρούσε με προσεχτικά βήματα μέσα στο δάσος. Κάθε λίγο σταματούσε και αφουγκραζόταν τους ήχους των νυχτόβιων ζώων. Τίποτα δεν πρόδιδε κάποια ανησυχία. Καλυμμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια με το σκούρο μανδύα της, κινούνταν σα σκιά ανάμεσα στα πελώρια δέντρα του πανάρχαιου δάσους.
Έφτασε στην άκρη ενός ξέφωτου και σταμάτησε. Κοίταξε με δέος προς το κέντρο του ανοίγματος. Εκεί, πάλλευκος κάτω από το φως της πανσελήνου, υψωνόταν ένας βωμός. Η ιέρεια πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε προς τα 'κει.
Έφτασε στο βωμό και άρχισε να τον παρατηρεί. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε, αλλά ποτέ δεν είχε βρεθεί τόσο κοντά του.Ο βαθμός της στο αυστηρά γυναικείο τάγμα της λατρείας του θεού TUCO (το όνομα είναι εντελώς τυχαίο...)- θεού της γονιμότητας- δεν της επέτρεπε να πλησιάσει το βωμό, παρά μόνο να παρακολουθεί τις διάφορες τελετές από κάποια απόσταση. Αυτό όμως ήταν αποφασισμένη να το αλλάξει απόψε.
Άπλωσε τα χέρια της και άγγιξε τους ρούνους που ήταν σκαλισμένοι πάνω στο ακιλήδωτο μάρμαρο. Μπορεί για τις άλλες δόκιμες η σημασία αυτών των συμβόλων να ήταν άγνωστη, αυτή όμως δεν είχε αφήσει το χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Μελετούσε κρυφά κάποια αρχαία απαγορευμένα βιβλία που είχε τυχαία ανακαλύψει σε ένα μυστικό θάλαμο μέσα στη μονή και είχε φτάσει στο σημείο να πιστεύει ότι μπορούσε να ξυπνήσει τον ίδιο το θεό- κάτι που δεν είχε προσπαθήσει καμία άλλη τον τελευταίο αιώνα.
Γονάτισε μπρος στο βωμό και σήκωσε τα χέρια της προς τον ουρανό. Τα χείλη της πήραν να κινούνται, οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν, στην αρχή διστακτικά, σύντομα όμως όλο πιο παθιασμένα και πιο δυνατά. Κατέληξε να ουρλιάζει τις λέξεις προς ένα μαύρο ουρανό, ο οποίος έμοιαζε σιγά- σιγά να αποκτά υπόσταση. Το στήθος της ανεβοκατέβαινε με δύναμη και κοιτούσε με διάπλατα ανοιχτά μάτια τη μορφή που σχηματιζόταν στον ουρανό...θεόρατη, πιο μαύρη και από το σκοτάδι, απειλητική. Μην αντέχοντας άλλο τον τρόμο, τίναξε τις τελευταίες λέξεις με όσο κουράγιο της είχε απομείνει και έπεσε μπρούμυτα στο έδαφος με τα χέρια απλωμένα, τα μάτια κλειστά και την ανάσα κομμένη.
Γύρω της η φύση ούρλιαζε κι αυτή. Ο άνεμος φυσούσε με απίστευτη δύναμη, τρομαγμένες κραυγές ζώων ακούγονταν από παντού...και μέσα σ' όλα αυτά, ένας ήχος οξύς, παραλυτικός...ένας ήχος βγαλμένος από κάποιον άλλο κόσμο...
...και ξαφνικά όλα σώπασαν. Απόλυτη σιωπή κυριάρχησε. Η δόκιμη έμεινε για λίγο στη στάση που βρισκόταν, για να το απολαύσει. Το μυαλό της βούϊζε ακόμα από το θόρυβο του ερχομού του θεού...του θεού...του θεού...
Άνοιξε γρήγορα τα μάτια της. Μπροστά της ο βωμός έλαμπε με ένα υπερκόσμιο βαθυκόκκινο φως. Σήκωσε το βλέμμα και...
Πάνω στο βωμό στεκόταν ο θεός TUCO, σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Ήταν ολόγυμνος και περιβαλλόταν από μία φλόγινη αύρα. Το σώμα του ήταν εκπληκτικής ομορφιάς. Μυώδες, γυάλιζε με ένα απόκοσμο μαύρο φως. Η δόκιμη έμεινε να το θαυμάζει...
-Ποιος τολμάει να με καλεί από τα δώματα μου? βρυχήθηκε ο θεός.
Η δόκιμη σηκώθηκε και κοίταξε το θεό στο πρόσωπο. Ήταν πολύ πιο άσχημος απ' ότι περίμενε. Μετά κατέβασε το βλέμμα της χαμηλότερα και σκέφτηκε ότι τελικά αυτό δεν την πολυένοιαζε.
-Εγώ η ιέρεια σου το έκανα αυτό, παμμέγιστε, αποκρίθηκε. Το όνομα μου είναι Blondie (αυτή η ταινία με έχει στοιχειώσει τελικά)
-Ελπίζω, αδαές πλάσμα, το μυαλό σου να είναι πιο έξυπνο απ' το όνομά σου. Τι ζητάς από εμένα?
-Ανήκω στο τάγμα σου και θέλω να σου δείξω την αφοσίωση μου.
-Και πως σκοπεύεις να το πετύχεις αυτό?, ρώτησε και μια λάμψη διαπέρασε τα κόκκινα μάτια του.
Η δόκιμη δεν απάντησε. Μόνο άφησε να γλιστρήσει ο μανδύας από πάνω της.
Το υπέροχο, κατάλευκο σώμα της διαγράφηκε στη νύχτα. Γεμάτα στήθη, μακριά πόδια, υπέροχη κοιλιά...και τα μάτια της...αυτά τα γκριζογάλανα μάτια της...
Ο θεός την κοίταξε και τεντώθηκε. Τα ρουθούνια του τρεμόπαιξαν, λίγο σάλιο έλαμψε στις άκρες των χειλιών του...
-Πλησίασε τέκνον μου, της είπε.
Η δόκιμη, αφού ψέλλισε μια ευχαριστήρια προσευχή, ανέβηκε στο βωμό. Τώρα ήταν πρόσωπο με πρόσωπο με το θεό. Χωρίς να πει τίποτα, γονάτισε.
...
...
(βάλτε λίγο τη φαντασία να δουλεψει, όλα εγώ θα τα κάνω?)
...
...
(ναι...ναι...ναι...ε, όχι...κιόλας?)
Τελείωσε μέσα της.
Ένα ποτάμι ενέργειας ξεχύθηκε από μέσα του και παρέλυσε τη δόκιμη. Ένα ατέλειωτο ποτάμι. Ο κόλπος της δόκιμης γέμισε και το σπέρμα ξεχύθηκε πάνω στο βωμό. Όπου ακουμπούσε, πράσινο γρασίδι εμφανιζόταν και πάνω σ' αυτό ξεπεταγόντουσαν χρυσά και λευκά άνθη ανείπωτης ομορφιάς.
Στο τέλος ο θεός ακούμπησε πάνω στην κοπέλα και έμεινε να βαριανασαίνει.
Αυτή κατάφερε με όμορφο τρόπο να τον σηκώσει από πάνω της και κατέβηκε από το βωμό. Ένα πονηρό χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη της...
Πήγε στο μέρος όπου βρισκόταν ο μανδύας της και τον ψαχούλεψε. Όταν σηκώθηκε ξανά, κρατούσε στα χέρια της ένα δερματόδετο, παχύ βιβλίο.
Κοίταξε προς το βωμό. Ο θεός είχε ξαπλώσει ανάσκελα και έδειχνε ανέμελος.
Άνοιξε το βιβλίο και έψαξε στις σελίδες. Όταν βρήκε αυτό που ήθελε, τα μάτια της έλαμψαν.
Με δυνατή φωνή, άρχισε να απαγγέλει.
Ο θεός τινάχτηκε. Μετά, διπλώθηκε στα δύο. Έπιασε με δύναμη το κεφάλι του και έσφιξε τα δόντια του για να μην ουρλιάξει από τον πόνο. Άρχισε να συστρέφεται πάνω στο βωμό σα δαιμονισμένος...και η δόκιμη συνέχιζε...
Τώρα ο θεός άνοιξε το στόμα του σ' ένα άηχο ουρλιαχτό. Γούρλωσε τα μάτια του και κοίταξε τη δόκιμη. Σήκωσε το χέρι του σε μια προσπάθεια ικεσίας, θέλοντας να την παρακαλέσει να σταματήσει. Αυτή όμως, άπληστα, συνέχιζε το έργο της.
Ξάφνου, όλα τελείωσαν. Επάνω στο βωμό δεν είχε απομείνει τίποτα.
Εκτός...εκτός από ένα μικρό κομμάτι φωτιάς. Η δόκιμη πλησίασε το βωμό, έπιασε τη φλογίτσα και την έβαλε με στοργή μέσα στη χούφτα της.
-Τώρα είσαι δικός μου. Δικός μου για πάντα, φώναξε και απομακρύνθηκε προς το δάσος γελώντας χαρούμενα.
Η αδαής..."

Αυτή είναι η επίσημη συμμετοχή μου στο πιο ενδιαφέρον μπλογκοπαίχνιδο που με έχουν προσκαλέσει. Ας όψεται το Luthienάκι.
...και επειδή υπάρχουν καλοί παραμυθάδες (με την καλή έννοια) στη "γειτονιά"...
Karyatida, Egggod και Surrealist...κάντε αυτό που ξέρετε να κάνετε καλύτερα.
Παραμυθιάστε μας...;))

ΥΓ. Υπάρχει και πιο hardcore έκδοση του παραμυθιού. Σύντομα κοντά σας σε όλα τα καλά sex shops...

Η Επιστροφή

2008-08-28T17:26:00.007+03:00

Γεια Χαρά Παίδες !!!!!!!!!!
Ο Tuco γύρισε και ζει και πάλι ανάμεσά σας.
Δε θα δώσω ευχές για χειμώνες και τέτοια, αφού η ζέστη μας πάει ακόμα γαμιώντας. Απλά, εύχομαι να περάσατε όλοι όμορφα στις διακοπές σας και να γυρίσατε ανανεωμένοι :ρ...
Τώρα λοιπόν...
Ξεκινώ τη νέα σεζόν με ένα παιχνιδάκι στο οποίο προσεκλήθην από το Luthienάκι. Υποτίθεται ότι πρέπει να γράψω τα τραγούδια που με "ρίχνουν", αλλά για κάποιο λόγο αυτό το πράγμα σε μένα δεν πιάνει. Η σχέση μου με τη μουσική είναι τόσο δυνατή και τόσο...άσπιλη, που οτιδήποτε και να ακούσω- φυσικά, εξαιρουμένων των σκυλοτράγουδων, για τα οποία αδιαφορώ παντελώς- μου δημιουργεί σχεδόν πάντα θετικά συναισθήματα.
Αφού όμως πρέπει να παραθέσω ένα καταλογάκι- αλλιώς ποιος ξέρει σε τι βασανιστήρια μπορεί να με υποβάλλει κάποια που έχει μελετήσει τρελές ποσότητες κόμικς- θα έλεγα ότι τα κομμάτια που μου δημιουργούν κάποια περίεργη διάθεση είναι :

Samuel Barber: Adagio For Strings
Depeche Mode: Enjoy The Silence
Angels Of Venice: Nana
Loreena McKennitt: She Moved Through The Fair
Rammstein: Seemann
Mazzy Star: Fade Into You
Ennio Morricone: Falls (The Mission soundtrack)
Trevor Jones: The Last Of The Mohicans soundtrack
Portishead: The Rip
Dead Can Dance: The Wind That Shakes The Barley
Stereo Nova: Ο Εξώστης
Σταμάτης Σπανουδάκης: Τα Πέτρινα Χρόνια
Active Member: Λαβωμένο Ξωτικό
F.F.C.: Άδειο Σκηνικό
Τρύπες: Γιορτή
Διάφανα Κρίνα: Όλα αυτά Που Δε Θα Δω
Άνεμος: Γράφεις
Παπάζογλου Νίκος: Άυγουστος
Περίδης Ορφέας: Φεύγω

Ποιον να χώσω τώρα...ποιον να χώσω...Α!
Deadend Mind, Kleine Wolke, Surrealist...χωθήκατε :)))

Τα Λέμε !!!!!!!!!

Jello Δαγκωτό...

2008-07-04T18:05:00.005+03:00

Kάποτε, ο αξιαγάπητος Jello Biafra, τραγουδιστής των- επίσης αξιαγάπητων- Dead Kennedys, αποφάσισε να βάλει υποψηφιότητα για δήμαρχος του San Fransisco.
Μία από τις υποσχέσεις που έδωσε- και που είμαι σίγουρος ότι θα τηρούσε- ήταν ότι θα έντυνε όλους τους αστυνομικούς της πόλης με στολή κλόουν.
Ήρθε τρίτος, νομίζω. Απορώ ποιος δεν τον ψήφισε. Πρέπει να έχει πολλούς μπάτσους εκεί πέρα...

Lemmy Speaking...

2008-06-23T17:43:00.005+03:00

"Τρία πράγματα μισώ πιο πολύ στη ζωή μου:
την οργανωμένη θρησκεία, την πολιτική και τον πόλεμο.
Όλα έχουν την ίδια κατάληξη.
Να σου προσφέρουν μια όμορφη στολή για να βαδίσεις προς το θάνατο."

Πόσο δίκιο έχει ο φίλτατος Lemmy Kilmister, frontman των θρυλικών Motorhead.
Να προσθέσω ότι έχουν και την ίδια αφετηρία:
Το πάθος και την ακόρεστη όρεξη για εξουσία από κάτι γουρουνόφατσες ( όταν ο Όργουελ έγραφε το "Η Φάρμα Των Ζώων", δεν ήταν τυχαίο ότι διάλεξε για αρχηγούς των επαναστατημένων ζωντανών τα άπληστα γουρούνια.)
Γι' αυτό...
ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ, ΠΑΝΩ ΚΑΝΕΙΣ !!!!!!!!...:))

Japanese Bullshit

2008-06-18T17:43:00.009+03:00

Η ζέστη χτυπάει κόκκινο...
Το μόνο που μπορεί να δροσίσει το υπό διάλυση νευρικό σύστημα- γιατί εκεί κυρίως βαράει η υψηλή θερμοκρασία- είναι το χιούμορ...
Πάρτε λοιπόν μια μικρή δόση γιαπωνέζικων φαρσών, χαλαρώστε και τα ξαναλέμε...

Γεια Χαρά !!!!!!!!!

Η Φωτογραφία

2008-06-09T19:48:00.003+03:00

Δε μπορώ να πω ότι γνωρίζω πολλά πράγματα περί φωτογραφίας. Όπως όλοι μας, έχω δει άπειρες και συχνά-πυκνά τσεκάρω αυτές που παίρνουν κάθε χρόνο κάποιο βραβείο.
Καμία μα καμία όμως δεν έχει μείνει κολλημένη στο μυαλό μου όπως η παραπάνω. Τραβήχτηκε από τον Kevin Carter το 1993, στο Σουδάν, κατά τη διάρκεια ενός λοιμού. Απεικονίζει ένα μικρό κοριτσάκι που καταρρέει καθώς κατευθύνεται προς το στρατόπεδο σίτησης των Ηνωμένων Εθνών. Πίσω του, ένα όρνεο απλά περιμένει...
Ο Carter λέει πως τράβηξε τη φωτογραφία και μετά περίμενε για 20 λεπτά να δει τι θα γίνει. Τελικά έδιωξε το πτηνό, αλλά δε βοήθησε το μικρό παιδί- του οποίου, φυσικά, η τύχη αγνοείται.
Γι' αυτή τη φωτογραφία ο Carter πήρε το βραβείο Pulitzer το Μάη του '94.
Υπήρξαν όμως και πολλές κριτικές εναντίον του, για τη μη παροχή βοήθειας στο κοριτσάκι. Μια φράση από άρθρο σε εφημερίδα της Φλώριδας τα λέει όλα:
"Ο άνθρωπος που προσαρμόζει τους φακούς του για να πάρει το σωστό κάδρο του μαρτυρίου της θα μπορούσε κάλλιστα να είναι άλλος ένας θηρευτής, άλλο ένα όρνεο στο όλο σκηνικό."
Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, δύο μήνες μετά τη βράβευση του, ο Kevin Carter αυτοκτόνησε...

Read Between The Lines

2008-06-02T17:45:00.005+03:00

1. Δεν είμαι εκπρόσωπος του ανδρικού φύλου...(θα έγραφα, απλά, "δεν είμαι άνδρας", αλλά ξέρω κάτι ρεμάλια που θα σπεύσουν να το επιλέξουν αμέσως, χωρίς να διαβάσουν το υπόλοιπο κείμενο).
2. Ο πατέρας μου είναι Πακιστανός και η μητέρα μου Κογκολέζα, αλλά επειδή γεννήθηκα στη Σουηδία, βγήκα ξανθός με γαλάζια μάτια...ευτυχώς, για τις γυναίκες όλου του κόσμου...
3. Το αφεντικό στη δουλειά, είναι αδελφή...μου...
4. Παίζω σαξόφωνο σε ένα jazz-μπαράκι στην Πανόρμου. Όποιος θέλει, μπορεί να έρθει και να μη με ακούσει...

Τέσσερις προτάσεις...μία αλήθεια...ανακαλύψτε την...
Επίσημη συμμετοχή σe blogοπαίχνιδο, μετά από πρόσκληση της Luthien...
Deadend Mind...(καλά να πάθεις. Τι το 'θελες και τ' άνοιξες το ρημάδι πάλι?...:ρρ)

Γεια και Χαρά Παίδες !!!!!!!!!!

Nan Valin

2008-05-19T20:21:00.004+03:00

Επειδή οι γνώσεις μου γύρω από την Quenya ( γλώσσα των Υψηλών Ξωτικών του Tolkien) είναι περιορισμένες, παίρνω την πρωτοβουλία να τη "μιξάρω" με την κοινή γλώσσα των χαμηλών υπανθρώπων (βλ. γραμματοσειρά και θα καταλάβεις). Η άνωθεν προσπάθεια είναι αποτέλεσμα της πρόσκλησης σε μπλογκοπαίχνιδο από τις Roadartist και Surrealist.
Όσο για το περιεχόμενο του κειμένου...όσοι καταλάβατε, καταλάβατε.
Αιτήσεις για περαιτέρω διευκρινήσεις θα απορρίπτονται πάραυτα.

Για τη συμμετοχή στο παιχνίδι πρέπει να:
1) Γράψεις ΙΔΙΟΓΡΑΦΩΣ
2) Σκανάρεις ή να φωτογραφήσεις
3) Κάνεις post
4) Ειδοποιήσεις...Απαραίτητα στο τέλος του post να γράψεις:
για το http://autographcollectors.blogspot.com

Kleine Wolke, Luthien, Noesis...ήρθε η ώρα σας...

Γεια Χαρά !!!!!!!!!!!!!!!

No Pain...No Gain.

2008-05-12T23:45:00.005+03:00

Ημερολόγιο...μούτσου Νο 2356/43 :
Ημερομηνία: 8η ημέρα του 5ου μήνα του αστρικού έτους 2008 μ.χ.
Τόπος: Gagarin 205
Event: Pain Live...

Η συναυλία ξεκίνησε με τους In Utero Cannibalism. American brutal death παιγμένο με μεσογειακό ταμπεραμέντο (και καλά...). Τα παιδιά παίξανε καμιά δεκαριά κομματάκια, απ' τα οποία τα δύο ήταν διασκευές σε κομμάτια των Dying Fetus και Cannibal Corpse. Μια χαρά ήταν. Έκανε και την πλακίτσα του ο singer. Του στυλ "ήρθατε που ήρθατε να μας δείτε...ευκαιρία να δείτε και τους Pain." Αρέσανε, αν κρίνω από τους βρυχηθμούς επιδοκιμασίας από το κοινό, στο τέλος...
Μετά εμφανίστηκαν οι Pain. Μπορώ να πω ότι ήταν πολύ καλύτεροι απ' ότι περίμενα. Επαγγελματίες οι τύποι, δεν έδειξαν να τους επηρρεάζει το γεγονός ότι δεν είχαν και πολύ λαό (κρίμα πάντως...ο ήχος τους κινείται σε "easy listening" μονοπάτια- για μας τους καμμένους τουλάχιστον. Αλλά θα μου πεις, που να πρωτοπάς με τις συναυλίες πια. Χρειάζεσαι δύο μισθούς για να δεις ότι σου αρέσει. Οπότε επιλέγεις...). Κάναν encore ξανά και ξανά και ξανά, μιλήσανε με τους fans και γενικά φάνηκε ότι πραγματικά το ευχαριστήθηκαν...όπως και εμείς.
Aυτό ήταν όμως...πάει. Σειρά έχουν τώρα κάτι Νορβηγόπουλα...Madrugada αν έχετε ακουστά.
Θα σας κρατάω ενήμερους γιατί ξέρω ότι τρελαίνεστε για κάτι τέτοια...:ppp

Γεια Χαρά!!!!!!!!!!!!!

Guillermo Vargas- Δεσμώτης

2008-04-20T12:11:00.021+03:00

Η ζωή του πλησιάζει στο τέλος της και το ξέρει.
Ο μεγάλος Guillermo Vargas πεθαίνει.
...και καθώς πεθαίνει...

...φοβάται.
Φοβάται ότι δε θα τη γλυτώσει τόσο φθηνά όσο νόμιζε.
Ποτέ δεν ξέχασε το έγκλημά του.
Μπορεί κάποτε να είχε πείσει τον εαυτό του ότι το έκανε για να αφυπνίσει συνειδήσεις, ξέρει όμως ότι αυτή ήταν η κίνηση που τον έκανε διάσημο...και διαβόητο.
Τώρα, εδώ, στην άκρη του Φωτεινού Τούνελ, στην αρχή του Μεγάλου Ταξιδιού, προσεύχεται. Προσεύχεται για συγχώρεση...
Ο αδαής...
Τετέλεσται.-

Ξυπνά...
Ανοίγει αργά τα μάτια του.
Βρίσκεται στη μέση ενός φωτεινού κύκλου. Από κει και πέρα το απόλυτο σκοτάδι.
Πονάει τρομερά...
Κοιτάζει προς τα πάνω. Αλυσίδες κρέμονται από ένα αόρατο ταβάνι. Σε δύο απ' αυτές είναι δεμένα τα χέρια του.
Κάτω, τα πόδια του, κι αυτά δεμένα σε αλυσίδες, δεν αγγίζουν το αόρατο πάτωμα.
Αιωρείται...

Τινάζεται. Προσπαθεί να ξεφύγει. Άδικος κόπος.
Ένας λυγμός του ξεφεύγει.
Όχι...ονειρεύεται. Πρέπει να ονειρεύεται. Δεν υπάχει ζωή μετά θάνατον. Δεν υπάρχει κόλαση...

Κάτι ακούγεται...
Ένα βογγητό...
Κοιτάζει αριστερά του. Ένα σώμα κρέμεται σε διπλανές αλυσίδες. Το κεφάλι ακουμπάει στο στήθος. Στο φως μπροστά στο σώμα, μια λίμνη αίματος...
Το κεφάλι κινείται. Αργά, σηκώνεται και γυρίζει προς το μέρος του. Ο Vargas κοιτάζει με αγωνία. Κάτι δεν πάει καλά εδώ...
Τώρα είναι πρόσωπο με πρόσωπο. Μόνο που...ο άλλος δεν έχει πρόσωπο. Μια μεγάλη κηλίδα αίματος πήζει στη μέση του κεφαλιού και από παντού πετάγονται σπασμένα κόκκαλα. Ένα μοναδικό μάτι τον κοτάζει, απελπισμένο...και δίπλα στο σώμα, ακουμπισμένο σε κάποιον αόρατο τοίχο, ένα τεράστιο σφυρί...

...ουρλιάζει...
Σαν απάντηση, ακούγονται βήματα. Κάποιος πλησιάζει από το...πουθενά.
...και κάτι άλλο...
...γρύλλισμα...
Μια ογκώδης ανδρική φιγούρα εμφανίζεται μπροστά του. Ολόγυμνη. Μόνο το κεφάλι είναι καλλυμένο με μια δερμάτινη μάσκα. Τρύπες υπάρχουν στο ύψος του στόματος και των ματιών...των γκρίζων ματιών.
Πίσω από τον άνδρα εμφανίζεται κάτι μικρόσωμο και καφετί. Ένας σκύλος.
Ή μάλλον όχι "ένας σκύλος". Ο Σκύλος. Ο ψωριάρης ο ίδιος...αυτοπροσώπως...
Αλοίμονο...

Ο άνδρας σκύβει και χαϊδεύει το σκύλο. Του μιλάει με συριστική φωνή. Ο σκύλος κοιτάζει τον Vargas. Τον κοιτάζει με απύθμενο μίσος και δείχνει τα δόντια του γρυλλίζοντας. Σάλια στάζουν από τις άκρες των χειλιών του...
Ο άνδρας σηκώνεται. Πλησιάζει τον Vargas τόσο κοντά που νιώθει την απαίσια καυτή ανάσα του. Μία διχαλωτή γλώσσα πετάγεται από το σκοτεινό στόμα και τον γλείφει λάγνα, από το σαγόνι μέχρι τα αυτί του...
"Για πάντα" του ψιθυρίζει και απομακρύνεται γελώντας δυνατά, με απερίγραπτο σαρκασμό.

...και τώρα οι δύο τους...
Ο σκύλος γλείφεται. Πλησιάζει...
Ο Vargas κοιτάζει με τρόμο.
...και αρχίζει να τον τρώει. Κανονικά.
Ξεκίνησε από τα δάχτυλα των ποδιών και ανέβαινε...
Σ' ολο αυτό το διάστημα ο Vargas χτυπιόταν σα μανιασμένος. Ωμός πόνος τον κατέκλυζε με κάθε δαγκωνιά. Οι κραυγές του τρομάζαν και αυτόν τον ίδιο.
Ο σκύλος έφτασε μασουλώντας μέχρι τα γόνατα του και σταμάτησε.
Ο Vargas τον κοίταξε με μάτια τρελού. Είδε μίσος...και πείνα ακόρεστη...
Ο σκύλος πήγε στην άκρη του φωτεινού κύκλου και ξάπλωσε. Καθάρισε το αίμα από τα χείλη του και συνέχισε να κοιτάζει το θύμα του.
Ο Vargas κοίταξε τα πόδια του. Μέσα από τη θολούρα των δακρύων είδε μόνο κόκκαλα και ξεσκισμένες σάρκες.
Καθώς περιμένει στάζοντας αίμα...

...ελπίζει το μαρτύριο του να 'χει τελειώσει.
Μάταια, φυσικά...

Ένιωσε μια αλλαγή.
Κοίταξε τα πόδια του.
Τα είδε να ανασυντίθενται. Νέα σάρκα δημιουργήθηκε γύρω από τα λευκά κόκκαλα και τα κάλυψε. Σύντομα, δεν υπήρχε ίχνος του προηγούμενου μαρτυρίου.
Κοίταξε τρομαγμένος το σκύλο. Αυτός, κούνησε την ουρά του χαρωπά και σηκώθηκε.
Πλησίασε...
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ...

(Αφιερωμένο στον καλλιτέχνη-φονιά)

Υ.Γ. 1. Συγγνώμη παίδες, αλλά άργησα στο ραντεβού με τον ψυχίατρό μου. Φεύγω...
Kleine Wolke, σ' ευχαριστώ για την πρόσκληση και ελπίζω να ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες σου...
Luthien...ξέρεις...μια ιστοριούλα με το ανάλογο soundtrack...

Υ.Γ. 2. Τα κομμάτια είναι:
a. Paradise Lost: As I Die
b. Cannibal Corpse: Hammer Smashed Face
c. Slipknot: Wait And Bleed

Καλή διασκέδαση &

Καλό Πάσχα!!!!!!!!

Ασφαλιστικό & Συμπαντική Συνομωσία

2008-04-17T23:14:00.002+03:00

Πρόσεξα τελευταία ότι έχει εμφανιστεί μια καινούρια κατηγορία διαφημίσεων.
"Πρόσθετη σύνταξη από την ...Τράπεζα", σου λέει.
...και η σύμπτωση(?) είναι ότι εμφανίστηκε ακριβώς μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού.
Ρε, λες να έγιναν όλα αυτά για να τα κονομήσουνε ακόμη μια φορά οι τραπεζίτες?
Λες- για να εξασφαλίσουμε τα τιμημένα γηρατειά μας- να μας υποχρεώσουν να πληρώνουμε και στο ασφαλιστικό ταμείο και στην τράπεζα?
Μπα...μάλλον είμαι πολύ καχύποπτος.
Ή μήπως...

Εντωμεταξύ, έχω την εντύπωση ότι το σύμπαν μ' έχει βάλει στο μάτι.
Εκτός από το ότι συνομωτεί εναντίον μου, πασχίζει πάση θυσία να μου αποδείξει ότι δεν είμαι ο ομφαλός του, αλλά η κωλοτρυπίδα του.
Αίσχος, έχω να πω...
Γεια και Χαρά Σας!!!!!!!

Σουρρεάλ Ερωταπαντήσεις...

2008-04-10T16:34:00.007+03:00

Κλήθηκα από την Kleine Wolke, να συμμετάσχω σε ένα παιχνιδάκι που μάλλον με βγάζει έξω από τα νερά μου.
Νιώθω λίγο σαν την πρώτη αμοιβάδα, που της δώθηκε η επιλογή να βγει απ' τη θάλασσα και να ανέβει σε δέντρο.
Συνήθως εκεί που διαπρέπω, είναι ο κυνισμός.
Θα προσπαθήσω να τα συνδυάσω...
Φανταστείτε το σαν μια καινοτόμο ενέργεια προς την εξέλιξη του είδους μας... (ότι να 'ναι, έτσι ? απορώ ποιος διαβάζει αυτό το blog...)
Πάμε...

1. Γιατί κλαις?
Που χωρίσαμε, εσύ για όλα φταις...( του μέγα αοιδού, Σ. Γονίδη)

2. Γιατί δεν κλαις?
Γιατί, ευτυχώς, δεν ακούω Γονίδη.

3. Που είναι ο βάλτος?
Δίπλα στη μπάλα...Που ' ναι η μπάλα? οεο...

4. Ποιος και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Το μυαλό μου...στην κεφάλα μου...

5. Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Είναι στο τέλος του μονοπατιού που μου λένε ότι θα με πάει στον παράδεισο...

6. Περιφρονείς κάτι?
Αυτούς που μας κυβερνούν. Κύριοι, δεν είσαστε οι αφέντες μας αλλά οι υπηρέτες μας...κοπρόσκυλα...[και δε μ' αρέσει να βρίζω :)))]

7. Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Κάθε φορά...

8. Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"?
Για να ζουν κάτι μεσάζοντες, που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι κριτική και sales management...ή πως στο διάολο λέγεται...

9. Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά απ' την προηγούμενη ερώτηση?
Ναι. Βάλε εξαγωγικά...

10. Do you remember revolution?
Έχει να κάνει με evolution? Που να θυμάμαι, μέσα σ' αυτή τη στασιμότητα...

11. Θα ανέβαινες σε ένα βουνό αν το επέβαλλε το ωροσκόπιό σου?
Έχω ένα πρόβλημα με την επιβολή. Μάλλον θα ανάγκαζα το ωροσκόπιό μου να ανέβει στο βουνό...

12. Θα σκότωνες τον παππού σου αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο?
Καταραμένο LSD...[deja vu...(κάτι δικά μου)]

13. Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι?
Πάλι?

14. Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ' το νόμο?
Έχω κάτι ατομάκια-υψηλά ιστάμενους κατά νου...

15. Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε τα μεσάνυχτα από την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν?
Νομίζω ότι χρειάζεσαι διαβατήριο πια, για την Αχαρνών. Οπότε, δε μπορώ καν να φτάσω εκεί...

16. Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ?
Χέζει η αρκούδα στο δάσος? Άκου ερώτηση...η επόμενη παρακαλώ...

17. Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ' αστέρια?
Θα κοίταζες τα σαπισμένα μου δόντια αν σου έδειχνα μέσα τους τ' αστέρια?

18. Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος?
Μπα...απλά θα άδειζα την κύστη μου...

Αυτό ήταν...φιουουουουου.
Με κούρασε η ανακρισούλα. Ώρα για τους επόμενους συνήθεις-ύποπτους:
Karyatida, Surrealist ( στο στοιχείο σας)
Lee, Loth ( νομίζατε ότι θα γλυτώνατε?)

Άντε Γεια!!!!!!!!!!

Το Λάθος Του Όργουελ

2008-04-06T10:44:00.003+03:00

"Ο γέρο-Τζορτζ Όργουελ τα 'χε πει ανάποδα.
Ο Μεγάλος Αδελφός δε σε παρακολουθεί. Τραγουδάει και χορεύει. Βγάζει λαγούς από ένα καπέλο. Ο Μεγάλος Αδελφός έχει πολλή δουλειά: Σου τραβάει την προσοχή κάθε στιγμή που είσαι ξύπνιος. Φροντίζει να σε διασκεδάζει διαρκώς. Φροντίζει να σου κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο.
Φροντίζει να μαραζώσει η φαντασία σου. Μέχρι που να γίνει τόσο χρήσιμη όσο και η σκωληκοειδίτιδά σου. Φροντίζει να είναι η προσοχή σου μονίμως χορτασμένη.
Κι είναι χειρότερο να σε ταϊζουν έτσι, απ' το να σε παρακολουθούν. Όταν ολόκληρος ο κόσμος σε ταϊζει συνεχώς, δε χρειάζεται να ανησυχεί κανένας για το τι σκέφτεσαι. Όταν η φαντασία όλων μας θα έχει ατροφήσει, κανένας μας δε θα αποτελέσει ξανά απειλή για τον κόσμο."

Τάδε έφη
Chuck Palahniuk (Συγγραφέας του Fight Club)
Απ' το βιβλίο "Νανούρισμα"

Υ.Γ. Η μεγαλύτερη αλήθεια της εποχής μας...

Κονσέρτο Για Keyboards-Πολυβόλα

2008-04-02T16:12:00.005+03:00

Οι Hocico ήρθαν την προηγούμενη Παρασκευή στο Gagarin, μας πήραν τα μυαλά και φύγανε.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Εν αρχή, λοιπόν, ην οι Έλληνες "Inline.Sex.Terror."
Ο ήχος ? Απαράδεκτος...
Η Παρουσία ? Εντελώς poserάδικη, με την παρουσία μιας κοπέλας- ντυμένης στα vinyl- στα keyboards, που δεν ξεκόλλησε τα δάχτυλά της, σε όλη τη διάρκεια του set τους, από τα ίδια πλήκτρα...φουλ παραγωγική δηλαδή. Η μόνη που έσωσε την κατάσταση ήταν μια χορεύτρια που είχαν και που μόλις την είδα, φούντωσε μέσα μου η επιθυμία να γυρίσω σπίτι και να παίξω...Silent Hill.

Δεύτεροι, βγήκαν οι Hioctan.
Ο ήχος ? Μια χαρά...
Η παρουσία ? Αδιάφορη...εώς βαρετή (...και πολύ ασχολήθηκα μαζί τους).

Τέλος, οι Hocico.
Τι να πεις γι' αυτούς τους δύο Μεξικανούς...Γαμάτος ήχος, φοβερή σκηνική παρουσία από τον frontman, κάνανε τους πάντες να χοροπηδάνε στο ρυθμό τους. Οι τύποι, δίκαια είναι στην κορυφή του ebm.

Υ.Γ. Αυτό το ποστάκι είναι αφιερωμένο στην blogoπαρέα, που ξέρω ότι αυτή τη στιγμή που το διαβάζουν, βλαστημάνε την ώρα που δεν ήρθαν στη συναυλία...αλλά μην ανησυχείτε, θα σας τα πω όλα από κοντά (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα)

SEE YA!!!!!!!!!!!

Περί Απιστίας...

2008-03-21T07:06:00.006+02:00

Ιστορία 1η ή "της πόλης"...

"Μπαίνει ο σύζυγος στο σπίτι- πωλητής ο άνθρωπος, γύρισε εκτάκτως πίσω να πάρει κάτι φυλλάδια με προσφορές που είχε ξεχάσει στο γραφείο του-, κλείνει την πόρτα και στέκεται στήλη άλατος. Αφουγκράζεται...
Πάνω απ' τους θορύβους της πόλης, ξεχωρίζει έναν ήχο που του κόβει την ανάσα.
Γυναικείες, πνιχτές, κραυγές ηδονής έρχονται απ' την κρεβατοκάμαρα.
Πλησιάζει αργά την πόρτα του δωματίου. Ναι, τώρα πια είναι σίγουρος. Ξέρει τι θα αντικρύσει αν ανοίξει την πόρτα. Το θέμα είναι ΑΝ θα την ανοίξει, καθότι και λίγο χέστης...και δεν ξέρει ποιος άλλος είναι εκεί μέσα.
Τελικά, το αποφασίζει. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και μπαίνει...
Στο κρεβάτι είναι η γυναίκα του...πάνω στον κουμπάρο...τσίτσιδοι...
-ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΡΕΕΕ? ΜΕ ΑΠΑΤΑΣ? , φωνάζει, για να μην καταρρεύσει.
Η γυναίκα γουρλώνει τα μάτια από έκπληξη και τρόμο...
-Μια...μια στιγμή...να σου εξηγήσω, αντρούλη μου...δεν είναι αυτό που νομίζεις...
-ΣΚΑΣΕ ΣΥ ΜΩΡΗ, τη διακόπτει αυτός, ΔΕ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΣΕΝΑ..."

Ιστορία 2η ή "της επαρχίας"...

"Είναι σίγουρη ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει.
Εδώ και τρεις βδομάδες, ο άντρας της, σχεδόν κάθε βράδυ, σηκωνόταν από το κρεβάτι τους προσέχτικά για να μην την ξυπνήσει και ξεπόρτιζε.
'Οπως απόψε.
Όλον αυτόν τον καιρό, αυτή δεν είχε τολμήσει να κουνηθεί από τη θέση της. Υπέμενε κάθε φορά το μαρτύριο, σα γνήσια επαρχιωτοπούλα που ήταν. Έτσι την είχαν γαλουχήσει οι γονείς της. Ο άντρας ήταν ο αφέντης του σπιτιού...αυτή ήταν εκεί απλά για να τον υπηρετεί.
Όλα κι όλα, όμως. Αυτή τη φορά δε θα το άφηνε έτσι...κι ότι ήθελε ας γίνει.
Τον παρακολουθούσε, με μισόκλειστα μάτια, να φοράει το παντελόνι του, τις παντόφλες του και να ανοίγει την πόρτα αθόρυβα. Ο καριόλης...δεν ξέρει με τι έχει να κάνει.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, πετάχτηκε όρθια. Έριξε στα γρήγορα μια ζακέτα πάνω της και βγήκε από το σπίτι.
Έξω, η βραδυά ήταν πανέμορφη. Το φεγγάρι έλαμπε σε έναν πεντακάθαρο, ανοιξιάτικο ουρανό και έπαιζε τα νυχτερινά του παιχνίδια με τ' αστέρια. Το αγροτόσπιτο τους ήταν σε μια όμορφη πλαγιά, που έβλεπε στη λίμνη. Οι νυχτερινοί ήχοι των γρύλλων, των βατράχων και άλλων νυχτερινών πλασμάτων, συνέθεταν μια ειδυλλιακή εικόνα.
Όχι όμως κι απόψε.
Απόψε, δεν έδινε σημασία σε τέτοια πράγματα. Απόψε, ήθελε να μάθει.
Είδε τη φιγούρα του άντρα της να κατευθύνεται προς το στάβλο. Μέσα σε αυτό το λιγοστό φως, έμοιαζε με φάντασμα...ανατρίχιασε....σκέφτηκε να γυρίσει πίσω, αλλά ήξερε όι αργότερα θα το μετάνιωνε.
Τον ακολούθησε.
Ο άντρας μπήκε στο στάβλο.
Τον περίμενε να ξαναβγεί, αλλά τίποτα...τζίφος, niente, nada.
Περίεργο, σκέφτηκε. Εκεί μέσα να γινόταν το κακό? Αααααααααχχχχχ, ποιος ξέρει ποιο απ' αυτά τα τσόλια, αυτές τις ξεβράκωτες πιτσιρίκες, της είχε αρπάξει τον άντρα της.
Πλησίασε τη μισάνοιχτη πόρτα. Άχνα από μέσα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και κρυφοκοίταξε...
Σ' αυτό το δωμάτιο του στάβλου είχαν τις κότες. Εδώ είχε ησυχία.
Τι γινόταν όμως στο πίσω δωμάτιο?
Προχώρησε προς τα μέσα όσο μπορούσε αθόρυβα, μην ξυπνήσει τις κότες και χαλάσουν τον κόσμο με τα κακαρίσματά τους.
Έφτασε στην ενδιάμεση πόρτα...και έριξε μια ματιά.
Αυτό που είδε, της έκοψε τα γόνατα.
Ο άντρας της επιδιδόταν σε ακόλαστες πράξεις σεξουαλικού περιεχομένου...στον τράγο.
Θεούλη μου!!!!!!!!
Τι ήταν αυτό τώρα? τι έπρεπε να κάνει? την απατούσε ο σύζυγος? δεν ήταν και σίγουρη.
Πήρε φόρα και μπήκε μέσα...
-Ουιιιιιιιι, φώναξε τραβώντας παράλληλα, σε μια επίδειξη υστερίας τα μαλλιά της. Τι φκιάνς αυτού, μωρ' αθιόφοβε? Δε ντρέπεσαι ντιπ μωρέ, δε σχαίνεσαι? ουιιιιιιιιιιι...
Ο άντρας πετάχτηκε αλαφιασμένος και προσπάθησε με χέρια και με στόμα να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.
-Στασ' μουρή γ'ναίκα, είπε ενώ προσπαθούσε να κουμπωθεί. Δεν ειν' αυτό που νομίειζ...(all time classic ατάκα).
-Και τι ειν ωρέ σαφρακιασμένε? τι θα μ' πεις τώρα? ότι σου 'πε ο κτηνίατρος να ξεβουλών'ς τον πάτο τ' τράγ' που και που? Ωι, κακό που μας ήβρικε...
-Κάτσ' ωρέ γ'ναίκα...θα σ' πω. Να...πριν κανιά εικοσαριά μέρες άρμεγα τ'ς γίδες. Μόλις τέλειωσα, έρχεται τούτο το τρα'ί και δίν' μία και πάει του γάλα. Του 'πα τότε...άμα το ξανακάν'ς αυτό, θα σι γ@#$σω...και το ξανάκαν' ο κιαρατάς, την άλλη μέρα. Ιγώ φταίω τώρα? Α, όλα κι όλα γ'ναίκα, ιγώ είμι άντρας...κι ένας άντρας πρέπει να κρατάει το λόγο τ'..."

Οι παραπάνω ιστορίες είναι αληθινές, μιας και είναι γέννημα-θρέμμα της νοσηρής μου φαντασίας.
Επίσης, είναι η επίσημη συμμετοχή μου στο blogo-παίχνιδο που ξεκίνησε η Surrealist.
Πετάω το μπαλάκι για τη συνέχεια στην Deadend Mind, η οποία θα πρέπει να γράψει μια δικιά της ιστορία απιστίας, αληθινή ή φανταστική, αφού όμως πρώτα αναρτήσει τη δικιά μου ιστορία στο post της (αν έχω καταλάβει καλά τους κανόνες). Μπορεί να διαλέξει όποια θέλει από τις δύο. Βέβαια, ξέρω σε ποια θα καταλήξει, αλλά-έτσι κι αλλιώς- δε θέλω να καταστρέψω την εικόνα αυτής της "αθώας" και ευγενικής ψυχής.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!!!!!!!

Υ.Γ. Αγαπητή Surrealist...δεν ήξερες, δε ρώταγες?

Της Καλομοίρας...

2008-03-15T13:10:00.003+02:00

Επίδειξη υψηλού δείκτη I.Q. από την κατά τ' άλλα αγαπητή (έλεος!!!!!) Καλομοίρα.
Πλάκα-πλάκα όμως, στέλνουμε στο θεσμό της Eurovision αυτό που πραγματικά του αξίζει.
Είναι να απορείς που δεν έχουμε αποχωρήσει ακόμα, όπως τόσες χώρες.
Αλλά, θα μου πεις, πως θα σχολιάζαμε τέτοιες καλλιτεχνικές παρουσίες...
Αποκτούν και κάποιο νόημα αυτές οι υπάρξεις...

Respect κακόμοιρο Καλομοιράκι- χα!!!!!!!!!

Ο Tuco Αποκαλύπτεται...

2008-03-10T23:03:00.004+02:00

Παρατήρησα μια σχετική άγνοια γύρω από την προέλευση του ψευδωνύμου μου.
Έτσι, αποφάσισα να αποκαλύψω τον άνθρωπο που αποτελεί για μένα πηγή έμπνευσης...
Behold!!!!!!!!
The UGLY ή αλλιώς Tuco, ο υπερήρωας της- must- ταινίας "Ο Καλός, Ο Κακός και Ο Άσχημος".
Enjoy him...

Μαύρη Πέτρα...

2008-03-05T16:33:00.015+02:00

Αρκετά.
Με την τεμπελιά μου εννοώ.
Επανέρχομαι δριμύτερος με αφορμή την πρόσκληση-πρόκληση των Deadend Mind & Loth, η οποία έχει να κάνει με το γνωστό μπλογκοπαίχνιδο περί της αντιγραφής αποσπάσματος από τη σελίδα 123 του κοντινότερου προς εμέ βιβλίου (πως τα καταφέρνω έτσι με το γραπτό λόγο ο... αθεόφοβος).

Λοιπόόόόόν...
Το βιβλίο έχει τίτλο "Ο Μαύρος Λίθος", του master of horror του προηγούμενου αιώνα, Robert E. Howard. Περιέχει το ομώνυμο διήγημα καθώς και άλλα 10, τα οποία οφείλω να ομολογήσω ότι είναι σκέτη ανατριχίλα. Ο τύπος είναι σύγχρονος του Λάβκραφτ- και μάλιστα άνηκε στην ίδια συγγραφική ομάδα με αυτόν...μια ομάδα που εμπλούτιζε τη "Μυθολογία Κθούλου" που ξεκίνησε ο Λάβκραφτ.

Στη σελίδα 123 βρίσκουμε το διήγημα "Η Φωτιά του Ασσουρμπανιπάλ" με το εξής απόσπασμα μεταξύ 5ης και 9ης περιόδου:
"Η δίψα τον ξανάφερε στην έρημο, όπου τον κυνήγησαν και τον τραυμάτισαν οι Βεδουίνοι. Κατάφερε, ωστόσο, να γλυτώσει και να κουμαντάρει τ' άλογό του, ώσπου εκείνο υπέκυψε. Πέθανε χωρίς να πει πως έφτασε στη μυθική πόλη, μα ο γερο-έμπορος συμπέρανε πως είχε έρθει απ' το βορρά, λιποτάκτης του τουρκικού στρατού, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να φτάσει στον Κόλπο."

Το βιβλιαράκι το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της horror literature.
Η Άγνωστη Καντάθ είναι υπεύθυνη για την έκδοση..ένας εκδοτικός οίκος από τη Θεσσαλονίκη που με έχει κερδίσει τελευταία και που απευθύνεται σε ιδιαίτερα γούστα.

Αυτάάάάά....
Τέλος η διάλεξη.
Δεν κάνω πάσα σε κανέναν, γιατί μπήκε γκολάρα...
Τσέλσι-Ολυμπιακός: 0-1 (λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα)

ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ελλείψει εμπνεύσεως...

2008-02-25T16:50:00.002+02:00

Μιας και έχω κατεβάσει τις στροφές του εγκεφάλου μου στο ρελαντί (θα μου πεις, πότε δούλεψε και παραπάνω...), παραθέτω την άνωθεν κομματάρα, με το φοβερό κλιπάκι και το απίστευτο γυναικάκι- έτσι για να μην ξεχνιέμαι...

Επίσης, ειδησάρα...
Οι "θεοί" HOCICO στην Αθήνα.

Τέλος, για όσους κάνουν κέφι τα online παιχνίδια
δείτε το www.gladiatus.gr- (και όμως ναι...αυτό το site είναι ελληνικό)...
Κόλλημα!!!!!!!!!!

Are You A Serial Killer ?

2008-02-18T19:23:00.002+02:00

Μία κοπέλα πηγαίνει στην κηδεία της μητέρας της.
Εκεί βλέπει έναν γοητευτικό άνδρα και τον ερωτεύεται κεραυνοβόλα, είναι σίγουρη ότι βρήκε τον άνδρα της ζωής της και ας μην τον γνωρίζει. Δεν καταφέρνει όμως να πάρει το τηλέφωνό του...
Μερικούς μήνες μετά η κοπέλα σκοτώνει την αδελφή της.
Ποιο ήταν το κίνητρο για τον φόνο ?

( Όσοι γνωρίζουν την απάντηση, να κρατηθούν 2-3 μερούλες...)

Estampie- Floret Silva

2008-02-11T15:00:00.001+02:00

Ένα ποστάκι της Φαίης με οδήγησε σε παλιά αγαπημένα μεσαιωνικά μονοπάτια.
Εντωμεταξύ, τα gothic festivals δίνουν και παίρνουν στην Ευρώπη, ενώ στην Ελλαδάρα το πιο "κοντινό" show που έχουμε δει είναι το Torture-garden. Ως πότε...

Dead Can Dance - The Host Of Seraphim

2008-02-04T18:29:00.001+02:00

Dead Can Dance- Yulunga

2008-02-04T18:13:00.001+02:00

Υπάρχουν οι μουσικοί...
και υπήρξαν οι Dead Can Dance, η πιο "μαγική" μπάντα ever...
Ευτυχώς, η Lisa Gerrard συνεχίζει.
Την είδα live και δε θα την ξεχάσω ποτέ.
Η ζωή είναι γιορτή ρε...(λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα).
KEEP ON WALKING FRIENDS!!!!!!!!!!!

(Δεσποσυνάκι...για σένα)

Stoner Masters

2008-01-23T20:05:00.000+02:00

Το stoner, απλά με μια λέξη, γαμεί.

Enjoy...

Υ.Γ. Τα κομμάτια είναι:

1)kyuss- green machine

2)queens of the stone age- go with the flow

Earth and...Alcohol

2008-01-18T17:47:00.001+02:00

Dr. Μαλακιάν, ο ζωοδότης

2008-01-10T19:45:00.000+02:00

Ο Dr. Μαλακιάν ήταν έτοιμος να προχωρήσει στην τελική φάση του πειραματός του.
Στη μέση της τεράστιας αίθουσας του εγκαταλελειμένου εργοστασίου, βρισκόταν το απόλυτο δημιούργημα.
Μια ογκώδης μηχανή, απίστευτα πολύπλοκη, που επιβαλλόταν στο χώρο. Η βάση της ήταν μια μεγάλη γεννήτρια και καθώς ανέβαινε, από παντού ξεπετάγονταν μεταλλικά κουτιά με πολύχρωμες ενδείξεις, σώλήνες κάθε μεγέθους, μετρητές συχνοτήτων, πυκνότητας, ρεύματος, εναλλάκτες, τεράστια πηνία, ποτενσιόμετρα και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, σε κάθε συνδυασμό.
...και καλώδια. Τύλιγαν τη μηχανή, ένα νευρικό σύστημα που φαινόταν να ξεκινά από τη βάση της, να εισβάλλει στο "είναι" της, να της δίνει ζωή και να καταλήγει κάπου έξω, στην όροφη του εργοστασίου, περνώντας μέσα από τα σπασμένα παράθυρα που βρίσκονταν ψηλά, κοντά στο ταβάνι.
Ο Dr. Μαλακιάν, πλησίασε τη μηχανή. Εκεί, χαμηλά, σε έναν μεταλλικό πάγκο τοποθετημένο στο ύψος της μέσης του, βρισκόταν ο λόγος της ύπαρξης αυτής της μηχανής.
Ένα γυμνό γυναικείο σώμα κείτοταν πάνω στον πάγκο. Δέρμα κέρινο, τέλειες διαστάσεις- τουλάχιστον γι' αυτόν-...αλλά νεκρό, άψυχο. Μόνο τα χείλη ήταν βαμμένα σε έντονο κόκκινο χρώμα...
Ήταν αποφασισμένος. Θα έδινε ζωή σε αυτό το σώμα.
Εκείνη τη στιγμή, μια λάμψη φώτισε τον αμυδρά φωτισμένο χώρο. Δευτερόλεπτα αργότερα, ακολούθησε η βροντή. Στο χώρο πλανήθηκε μυρωδιά θειαφιού...και ξέσπασε η καταιγίδα. Ήταν η ώρα...
Ο Dr. Μαλακιάν πήγε στο μπροστινό μέρος της μηχανής. Έκανε μια επίκληση στο θεό της μηχανικής και τράβηξε το μεγάλο διακόπτη εκκίνησης...
Η μηχανή βρόντηξε και όλος ο χώρος σείστηκε από την τεράστια δύναμη της. Θόρυβος ξεχείλιζε από παντού...και ο Dr. Μαλακιάν, στη μέση του χάους, να πηγαίνει τρέχοντας από δω κι από κει για να δει αν είναι όλα τέλεια.
Άλλη μια λάμψη. Ο κεραυνός τροφοδότησε τις μεταλλικές κεραίες που βρίσκονταν στην ταράτσα του εργοστασίου με ζωογόνο ρεύμα, που έφτασε- περνώντας μέσα από τις καλώδιώσεις και γεμίζοντας το χώρο με ένα μπλε...υπόφως να το πω;- στο γυναικείο σώμα.
Αυτό τινάχτηκε. Έκανε μια τεράστια καμάρα, άνοιξε διάπλατα τα άκρα και άρχισε να χτυπιέται σα δαιμονισμένο.
Ο Dr. Μαλακιάν αντέδρασε άμεσα και κατέβασε το μεγάλο διακόπτη.
Η μηχανή έσβησε αφήνοντας ένα ανατριχιαστικό σφύριγμα.
Σταδιακά, η ησυχία επανήλθε στο χώρο.
Ο επιστήμονας πλησίασε το σώμα.
Το άγγιξε.
Ήταν ζεστό. Είχε όμως ζωή ;
Ένας αναστεναγμός ακούστηκε. Ο Dr. Μαλακιάν ξαφνιάστηκε και έκανε πίσω.
Δεύτερος αναστεναγμός...αυτή τη φορά με έντονο ερωτικό στοιχείο.
Το πλάσμα μίλησε:
- Κάνε μου αυτό που ξέρεις να κάνεις τόσο καλά, μεγάλε εραστή.
Ο Dr. Μαλακιάν δε μπορούσε να το πιστέψει. Τα είχε καταφέρει και μάλιστα θα απολάμβανε τους καρπούς της δουλειάς του άμεσα.
Την πλησίασε και άρχισε να τη χαϊδεύει. Στην αρχή διστακτικά, με δέος. Αυτή αντέδρασε με πάθος.
Του έπιασε το χέρι και τον οδηγούσε πάνω στο σώμα της.
Ο επιστήμονας είχε ζαλιστεί από την ερωτική διάθεση. Μην αντέχοντας άλλο, πήδηξε πάνω στον πάγκο και ξάπλωσε πάνω της.
Αυτή βόγκηξε από ευχαρίστηση. Είχε κι αυτή ονειρευτεί τούτη τη στιγμή, μέσα στην άψυχη πρότερη ζωή της, όταν δεχόταν τις ερωτικές περιποιήσεις του δόκτωρος.
Ο Dr. Μαλακιάν πάλι, ήταν ασταμάτητος. Το όνειρο της ζωής του έγινε πραγματικότητα. Η γυναίκα των ονείρων του ήταν εκεί, όπως πάντα, αλλά αυτή τη φορα γεμάτη ζωή.
Εντελώς τρελαμένος, ξεκούμπωσε το παντελόνι του, έβγαλε έξω το...μόριο του και εισέβαλλε.
...και τότε συνέβη το αναπάντεχα μοιραίο.
Η γυναίκα της ζωής του, έτσι απλά,...έσκασε.

Παραγγελιά

2008-01-08T20:59:00.000+02:00

Οι θεοί Hocico (Bloodshed)...

οι ημίθεοι Tamtrum (Datura Dream)...

και κάτι πολύ μελωδικότερο,

Blutengel (Seelenschmerz)...

αφιερωμένα...

στο μαύρο φως...

ξέρει αυτή...

(ελπίζω να φτάνουν αυτά...για αρχή)

ΧΩΣΕ!!!!!!!!!!!!!!

2008-01-02T16:14:00.001+02:00

Έχει δίκιο η Lee.
Άντε να κινούνται τα αίματα.
Σαν 30άρηδες και βάλε κάνετε...

R.E.M.- The End Of The World As We Know It

2007-12-27T21:39:00.000+02:00

Μετά από επίμονη απαίτηση των οπαδών μου (!!!!!!!!) για καινούριο post,
παραθέτω το παραπάνω κλιπάκι.
Με τις υγείες μας...
Να χαιρόμαστε τους αφεντάδες μας...
και................
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΙΔΕΣ (χαχαχαχαχαχαχαχα)

Dimmu Borgir- The Serpentine Offering

2007-12-19T20:49:00.000+02:00

Σας ζητώ ταπεινά συγνώμη αλλά.............
ΞΥΠΝΗΣΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!
Ο Mr. Hyde είναι 'δω...ο ξενέρωτος Dr. Jekyll μπορεί να περιμένει το ξημέρωμα.
Απόψε, ΜΗΝ κοιμηθείτε άφοβα...........
ΜπουουουουΧαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Portishead- Humming

2007-12-13T20:17:00.000+02:00

Υπέροχη νουάρ αισθητική από ένα συγκρότημα που με μικρή-δισκογραφικά- παρουσία, άφησε μεγάλη ιστορία.
Διάβασα ότι ετοιμάζουν καινούρια δουλειά που θα παρουσιαστεί τον επόμενο χρόνο. Μετά από...πόσα; Καμιά δεκαριά χρονάκια;
Δε μπορώ να περιμένω άλλο...

Le Parkour

2007-12-09T09:40:00.000+02:00

Ο "θεός" David Belle σε δράση.
Επιτέλους, ο σύγχρονος τρόπος δόμησης αποκτά νόημα.
Ποτέ δε θα ξαναδώ την ταράτσα μου με το ίδιο μάτι...

Must...

2007-12-04T19:13:00.000+02:00

Για αυτάκια που δε φοβούνται να "ματώσουν"
Περισσότερα στο www.myspace.com/earthofdistrust (κορυφαίοι οι πιτσιρικάδες)

Εφιάλτης

2007-11-28T18:26:00.000+02:00

Ήρθε η ώρα...
Σηκώθηκε από το ντιβάνι όπου ήταν ξαπλώμενος. Κοίταξε το μικρό, θλιβερά επιπλωμένο, δωματιάκι γύρω του. Αυτός ο χώρος ήταν ο τόπος της μεγάλης φυγής του, τα τελευταία 20 χρόνια. Αποξενωμένος, μακριά από θεούς και ανθρώπους, γέρος και καμπουριασμένος, εδώ είχε βρει αυτό που πάντα ζητούσε...ηρεμία και γαλήνη.
Φυσικά, μόνο μια δουλειά μπορούσε να του δώσει αυτά τα δύο πράγματα...ήταν ο φύλακας του νεκροταφείου...
Βγήκε έξω...
Ο ουρανός ήταν μουντός, κατάμαυρος. Η ατμόσφαιρα υπέροχα ηλεκτρισμένη...
Άλλη μια ρομάντικη βραδιά...για μένα τουλάχιστον, σκέφτηκε και χαμογέλασε.
Στο βάθος, βρόντες και αστραπές συμπλήρωναν με το δικό τους ηχόχρωμα το όλον...
Ξεκίνησε...
Κάθε απόγευμα έκανε αυτή τη βόλτα. Σε επαγγελματικά πλαίσια πάντα. Έπαιρνε το μονοπάτι από το χαμόσπιτο του, που βρισκόταν κολλήμενο στο δυτικό τοίχο του νεκροταφείου, και έλεγχε τα πάντα. Δεν ήταν υπόθεση παίξε-γέλασε. Πολλές φορές είχε αντιμετωπίσει ανώμαλους που ψάχναν "αντικείμενα" για τις μακάβριες τελετές τους...και πιτσιρικάδες που βγάζαν το άχτι τους γράφοντας και σπάζοντας...
Απόψε όμως η βραδυά ήταν δική του. Κανείς δε θα πλησίαζε εδώ με αυτόν τον καιρό.
Χαμένος στις σκέψεις του, περιπλανήθηκε για ώρα ανάμεσα στους τάφους. Κάποιους από αυτούς τους φρόντισε ιδιαιτέρως...παλιοί γνωστοί και φίλοι...
Ένιωσε τις πρώτες σταγόνες της βροχής...
Το σκοτάδι είχε γίνει τόσο πυκνό που το μονάδικο, σχεδόν, φως που είχε ήταν οι λάμψεις των κεραυνών. Έπρεπε να επιστρέψει σιγά-σιγά γιατί...
Και τότε το είδε...
Δύο μέτρα μπροστά του, από τη μέση ακριβώς ενός από τους πιο παλιούς τάφους, υψωνόταν ένα χέρι. Κατάλευκο, άσπιλο, σχεδόν αγαλμάτινο. Αυτός όμως ήξερε...ήταν αληθινό.
Κεραυνός...φως...
Τα δάχτυλα κινήθηκαν. Μία κίνηση καλέσματος.
Το μυαλό του πάγωσε. Το σώμα του όμως κινήθηκε. Ποιος ο λόγος να αντίσταθεί άλλωστε?
Πλησίασε...
Άπλωσε το χέρι του και άγγιξε τα λευκά δάχτυλα. Κρύο...
Τύλιξε τα δαχτυλά του γύρω από τον νεκρό καρπό και άρχισε να τραβάει. Στην άρχη δειλά. Μετά, όλο και πιο δυνατά. Κι άλλο...κι άλλο...
Ο ώμος αποκαλύφθηκε...και μια υποψία κρανίου.
Έσφιξε τα δόντια...

Τινάχτηκε.
Πανικός.
Άπλωσε το δεξί του χέρι...ξύλο.
Το αριστερό...και εδώ ξύλο.
Τα σήκωσε και τα δύο και ψηλάφισε...ξύλο παντού.
Ξεφύσηξε ανακουφισμένος. Ήταν στο φέρετρο του...
Τι εφιάλτης όμως...τόσο ζωντανός. Για λίγο πίστεψε ότι θα τον παίρναν από τον κόσμο των νεκρών...πίστεψε ότι θα του κλέβαν τη γαλήνη...
Γύρισε πλευρό και ξανάπεσε στον αιώνιο ύπνο του...
Μέχρι τον επόμενο έφιάλτη...

Αυτογνωσια

2007-11-16T00:16:00.000+02:00

Όταν είμαι κακός, είμαι κακός........
Αλλά όταν είμαι καλός, είμαι χειρότερος.....

Οικολογική Τρομοκρατία

2007-11-14T17:52:00.000+02:00

Δεν παίζονται με τίποτα. Για τους θρησκευτικούς μας αρχηγούς λέω. Γι' αυτή τη γ....ένη εκκλησία. Η τελευταία τους διεκδίκηση? Τα πρόσφατα καμένα εδάφη στη Πεντέλη. Η "ιερά"- Θυμίζει εκείνον τον τρομαχτικό μεσαιωνικό όρο "ιερά εξέταση"-Μονή Πεντέλης, διεκδικεί 50.000 στρέμματα σ' εκείνο το κατακαμένο λοφάκι. Το καλύτερο όμως ποιο είναι? ότι η πολιτεία- ο θεσμός, όχι η περιοχή- με έμμεσο τρόπο τους σιγοντάρει. Αντί να κηρύξουν την έκταση αναδασωτέα εντός του χρονικού ορίου- που τελείωνει σε μία βδομάδα- οι καριόληδες σφυρίζουν αδιάφορα. Το αποτέλεσμα, φυσικά, θα είναι ορατό σε δύο-τρία χρονάκια. Πανέμοφες βίλες μέχρι την κορυφή, να στεγάζουν τα άδεια όνειρα των ενοίκων τους.
Το θέμα είναι, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς γι' αυτό. Μήπως θα πρέπει να οργανώσουμε μια δικιά μας αντι-τρομοκράτικη ομάδα, αφού αυτή του κράτους "δουλεύει" με τα χέρια στις τσέπες, από φόβο μην της πάρει ο άνεμος το μαύρο χρήμα που ξεχειλίζει από αυτές?

Υ.Γ. Μόλις σκέφτηκα και άλλη λύση......Αν πάρουμε το βουναλάκι από 'κει? Δε θα υπάρχει αντικείμενο διεκδίκησης, σωστά?

Δόγμα

2007-11-11T22:52:00.000+02:00

Ανοίγοντας το δρόμο προς την αλήθεια....
η ζωή γίνεται ψεύτικη.......

Ο Μικρούλης Τζο (Μερος Α')

2007-10-22T17:27:00.000+03:00

Ηρθε στην πόλη λίγο μετά το μεσημέρι. Νοίκιασε ένα δωμάτιο στο καλύτερο- και το μοναδικό- ξενοδοχείο της πόλης και κοιμήθηκε αμέσως.
Βραδάκι πια και φρέσκος- φρέσκος, ο- my name is Τζο, Τζο Μπελαφοντε- βγήκε να κάνει τη βολτίτσα του.
Το Στόουκ Σίτυ ήταν μια συνηθισμέμη πόλη του φαρ- ουέστ. Μόνο που, απ' ότι φαινόταν, δεν ήταν απ' αυτές που δεχόντουσαν συχνά επισκέπτες. Μάλιστα και τους λίγους που κατέφθαναν, μάλλον τους φοβόταν. Απ' 'οπου περνούσε, άλλοι τον κοιτούσαν καχύποπτα, άλλοι με μάτια ορθάνοιχτα από την έκπληξη. Οι μητέρες μάζευαν γρήγορα τα παιδιά τους από το δρόμο, ενώ αυτά τον έδειχναν σαν σημείο αναφοράς. Έπρεπε να κάνει κάτι να κερδίσει τη συμπάθειά τους. Και να η ευκαιρία. Μόλις είδε τη συμπαθητική γριούλα έβγαλε όλο ευγένεια το καπέλο του και την χαιρέτισε. Αυτή έμεινε με το στόμα ανοιχτό, έκανε το σταύρο της και λιποθύμησε. Αλήθεια, πολύ περίεργο.
Μη ξέροντας τι άλλο να κάνει ο Τζο για να διορθώσει την κατάσταση, έψαξε ένα μέρος για να χαλαρώσει. Και τι καλύτερο βέβαια απ' το σαλούν που βρισκόταν απέναντί του?
Το σαλούν λεγόταν "Ο ΑΝΑΝΑΣ". Ο Τζο ήλπιζε να βρει σ αυτό κάτι πιο πολύ της αρεσκείας του.
Άνοιξε με φόρα τη δίφυλλη πόρτα και μπήκε μέσα. Αν ήταν δυνατόν? Πάλι η ίδια αντίδραση. Μάτια γούρλωσαν, στόματα έμειναν να χάσκουν ανοιχτά- ένα ηχητικό κενό πλημμύρισε την αίθουσα.
Ο Τζο προχώρησε στο μπαρ. Ένιωθε όλα τα μάτια καρφωμένα πάνω του. Κάπου, στο βάθος, ακούστηκαν γυναικεία χαχανητά αλλά τα αγνόησε.
Κάθισε στο ξύλινο σκαμπό, το οποίο- παραδόξως- του φάνηκε κάπως μαλακό. Κοίταξε τον μπάρμαν και είπε τα εξής λόγια που προκάλεσαν μεγάλη αναστάτωση στους θαμώνες :
- Ένα ουίσκι
Κοίταξε γύρω του και είδε ότι όλοι είχαν τεντωθεί προς το μέρος του. Άρχισε να εκνευρίζεται. Μα τι βλέπαν τελοσπάντων?
Ο μπάρμαν του έβαλε το ποτό, το άφησε μπροστά του και έμεινε να τον κοιτάζει. Ο Τζο δε μπορούσε να αντέξει άλλο. Ήπιε μια γούλια ουίσκι, πήρε θάρρος και τον ρώτησε.
-Μήπως εσύ και οι υπόλοιποι βλέπετε τίποτα περίεργο?
Ο μπάρμαν συνέχισε να τον κοιτάζει σα να σκεφτόταν τι να απαντήσει. Ύστερα έγειρε προς τον Τζο και του είπε
- Όχι, απλώς νομίζουμε πως το ντυσιμό σου είναι λίγο εκκεντρικό.
Ο Τζο κοίταξε προς το ντυσιμό του. Αλλά- καράμπα- το ντυσιμό του δεν ήταν εκεί. Ήταν εντελώς γυμνός. το μόνο που φορούσε ήταν η ζώνη με το εξάσφαιρό του και του καπέλο του. Κατα τ' άλλα, είχε απλά ξεχάσει να φορέσει τα ρούχα του.
Πανικός.
Η πρώτη αντίδραση του- όχι και τόσο εξελιγμένου- εγκεφάλου του, ήταν να δωσει εντολή να ανέβει όλο το αίμα στο κεφάλι του και να του δώσει μια απόχρωση του κόκκινου που κανείς δεν είχε ξαναδεί.
Η δεύτερη αντίδραση ήταν να κατεβάσει το ποτήρι του και να κρύψει ΜΕΣΑ σ' αυτό τα επίμαχα σημεία του κορμιού του.
Γύρισε αργά, πολύ αργά, προς τα τραπέζια ενώ συνέχισε να κρατάει το ποτήρι ανάμεσα στα πόδια του. Τους κοίταξε όλους στα μάτια και είδε την αγωνία τους για τη συνέχεια.
-Τι κοιτάτε ρε παιδιά? είπε. Πρώτη φορά βλέπετε άνθρωπο γυμνό?
Με το που τελείωσε τη φράση του, άρχισε να τρέχει προς την έξοδο. Καθώς έφτανε στην πόρτα όμως, δεν πρόσεξε το " κατά λάθος" τεντωμένο πόδι κάποιου "απρόσεχτου" θαμώνα. Εξαιτίας αυτού του ποδιού λοιπόν, έχασε την ισορροπία του, άνοιξε τη δίφυλλη πόρτα με το κεφάλι και σωριάστηκε στο χωματόδρομο (άουτς.........θυμάστε το ποτήρι?)
Ο Τζο σηκώθηκε παραπατώντας και σχεδόν κλαίγοντας από τον πόνο. Από το σαλούν ακούγονταν φωνές και γέλια.
Το ξενοδοχείο. Αυτό ήταν η σωτηρία του. Κούτσα- κούτσα, διέσχισε την απόσταση, κάτω από τα βλέμματα σχεδόν όλης της πόλης και όταν μπήκε στο δωμάτιο του μια λέξη μόνο περνούσε απ' το μυαλό του και του έκαιγε τα σωθικά:
ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ.

Μέγαλες Κουβέντες (Μέρος Δεύτερο)

2007-10-22T16:34:00.000+03:00

Το lifestyle, από μηδενικό......... σε κάνει νούμερο

Μεγάλες Κουβέντες (Μέρος Πρώτο)

2007-10-06T23:41:00.000+03:00

Μην κάνεις σήμερα αυτό που μπορείς να κάνεις αύριο

Ο Άγνωστος

2007-10-06T21:57:00.000+03:00

Ένιωσα μια γλυκιά ζέστη να μου χαιδεύει τα μάτια. Τα άνοιξα και βρέθηκα να χαζεύω τη χαραμάδα του παραθυρόφυλλου. Οι ήχοι της πόλης που ξυπνούσε, άρχισαν να περιφέρονται στο χώρο γύρω από το ακούστικο μου όργανο και να μου γρατσουνίζουν το τύμπανο. Άλλη μια όμορφη μέρα ξεκινά.
Τεντώθηκα και χαμογέλασα πονηρά καθώς "ανίεροι" ήχοι ξεπετάχτηκαν από την κοιλιακή- και ακολούθως- απ΄ την πρώκτικη μου χώρα.
Εντάξει- σκέφτηκα- όλα δουλεύουν ρολόι.
Σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο. Ένα δροσερό ντουζάκι- ντους ή μπάνιο ήταν αυτό? να θυμηθώ να ρωτήσω τον egggod- ανάγκασε τον εγκέφαλο μου να παρατήσει το δικό του κρεβάτι και να μπει στο δικό μου κόσμο.
Βγήκα στο μπαλκόνι- αφού ντύθηκα, εννοείται. Τρεις ορόφους πιο κάτω, ένα χάος πολυχρωμίας με υποδέχτηκε- οι "ουρανοί" των αυτοκινήτων. Μποτιλιάρισμα, κόρνες, κακό.......... όλα όπως πρέπει να είναι.
Στην απέναντι πολυκατοικία, ο παχουλός γείτονας έχει σκύψει για να περιποιηθεί μία απ' τις γλάστρες του. Έιναι με τα σώβρακα και επιδεικτίκα ξύνει τον κώλο του. Οπτική απόλαυση.....όλα όπως πρέπει να είναι.
Εκτός από μια μικρή λεπτομέρεια......................
Αυτός ο τύπος στη γωνία.

Μα τι γυρεύει τελοσπάντων? Τον βλέπω εκεί στημένο κάθε πρωί εδώ και μια βδομάδα. Φοράει μαύρα γυαλιά, κλασσικό καπέλο και μια καμπαρντίνα μακριά μέχρι τους αστραγάλους του. Κάθε μέρα. Μοιάζει με ντετέκτιβ σε παλιό φιλμ-νουάρ.

Ίσως να παρακολουθεί κάποιον. Αλλά πάλι, πόσο διακριτικός μπορεί να είσαι με αυτή την εμφάνιση τη σήμερον ημέρα? Ήδη στη γειτονιά είχαν αρχίσει να "παίζουν" κάποια σενάρια για το ατομό του. Οι μεγαλύτεροι μιλούσαν για πράκτορα της Κ.Υ.Π. (νυν Ε.Υ.Π.).............οι νεότεροι δε μιλούσαν καθόλου.

Καθώς ήμουν βυθισμένος σε αυτές τις σκέψεις κοιταζοντάς τον, ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά- ο τύπος μου ανταπέδιδε το βλέμμα. Έστρεψα τη ματιά μου αλλού, με κάποια ύποπτη βιασύνη θα 'λεγα. Μα γιατί το έκανα αυτό?

Μαλακία- σκέφτηκα- και ξαναγύρισα το κεφάλι τσαμπουκαλεμένος, αποφασισμένος αυτή τη φορά να πάρω το αίμα μου πίσω. Έλα όμως που ο τύπος είχε ακόμα το βλέμμα του καρφωμένο πάνω μου και.......τι ήταν αυτό? Μου φάνηκε ή παρατήρησα μια υποψία μειδιάματος? What the fuck is going on?

Τελικά, αποφάσισα ότι το θέμα παρατράβηξε και την έκανα για τα ενδότερα. Είχα χάσει όμως ένα κομμάτι της ηρεμίας μου......

Αφού τσίμπησα κάτι και έριξα πάνω μου φρου-φρου και αρώματα, έδωσα ένα φιλάκι στον Μαξ, που δεν έλεγε να σηκωθεί απ' το κρεβάτι μας ( μην κάνετε έτσι- το ιγκουάνα μου είναι) και βγήκα στην κοινωνία με διάθεση να "αδράξω" τη μέρα- χαχαχα.

Είπα να αλλάξω λίγο το δρομολόγιο που κάνω συνήθως για να πάω στη δουλειά- είκοσι λεπτά με τα πόδια- και να περάσω από την άγορα. Είχα μπανίσει ένα ωραίο παντελονάκι και ήθελα να ρωτήσω πόσο πήγαινε το μαλλί. Άσε που το μαγαζί ήταν σε πεζόδρομο και μου άρεσε να περνάω από μέρη όπου δεν κινδύνευεις να σε πατήσει ο κάθε κομπλεξικός αυτοκινητιστής. Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, δεν κινδυνεύεις, όχι επειδή απαγορεύεται η διέλευση των αυτοκινήτων, αλλά επειδή δε χωράνε να περάσουν από τα παρκαρισμένα. Τελοσπάντων..........

Φτάνοντας έξω από το μαγαζί, στάθηκα να χαζέψω λίγο τη βιτρίνα.

Να το παντελονάκι- πρώτο. Πως θα πήγαινε άραγε με εκείνη τη μπλουζίτσα? Μήπως θα πρέπει να αγοράσω και καινούρια παπούτσια? Σάμπως οι ζώνες που έχω καν......

Και τότε τον είδα. Με την άκρη του ματιού μου. Τον είδα στην αντανάκλαση της βιτρίνας. Στεκόταν λίγα μέτρα πιο πίσω μου, ακουμπισμένος σε μια κολώνα της ΔΕΗ, κρατώντας ένα τσιγάρο στο χέρι του.........κοιτώντας με.

Πάγωσα. Δηλαδή, τι? Εμένα παρακολουθούσε? Γιατί? Από πότε? Τι έπρεπε να κάνω τώρα?

Αποφάσισα να προσποιηθώ πως δεν τον πρόσεξα. Μπήκα στο μαγαζί και πέρασα κανά δεκάλεπτο

κάνοντας την πωλήτρια να πιστέψει πως θα ψώνιζα- ούτε που καταλάβαινα τι την ρωτούσα. Το ένα μου μάτι κοιτούσε έξω. Ο τύπος ήταν ακόμα εκεί και δεν φαινόταν διατεθειμένος να ξεκολλήσει.

Τελικά, όταν έφτασε εκείνο το οριακό σημείο όπου ένιωσα ότι το κοριτσάκι θα με έδερνε, της έριξα το ξενέρωμα- " θα περάσω αύριο"- και βγήκα έξω.

Προχώρησα- τι προχώρησα δηλαδή, έτρεξα- όσο πιο διακριτικά γρήγορα μπορούσα. Χώθηκα σε στενάκια, ανακατεύτηκα με κόσμο, πέρναγα κόκκινα φανάρια.........

Τζίφος. Ο τυπάς ήταν πάντα εκεί πίσω μου, σκιά μου. Μάλιστα φαινόταν να με ακολουθεί με χαακτηριστική άνεση. Ποιος ξέρει πόσες φορές το είχε κάνει.......

Επιτέλους, το κτίριο των γραφείων που δουλεύω. Μια παλιά πολυκατοικία, κάποτε λευκή, τώρα γκρίζα, με τις ευλογίες των καυσαερίων. Εκείνη τη στιγμή όμως ήταν για μένα ένα άσυλο.

Μπήκα στο στένο, σκοτεινό διάδρομο. Με χέρια που τρέμαν από αγωνία πάτησα το κουμπί του ασανσέρ. Ένα, δύο, τρία δευτερόλεπτα.........αιώνες. Το πασίγνωστο φωτισμένο κουβούκλιο έφτασε. Ανοίγω την πόρτα και ορμάω μέσα. Ουφφφ, αύτο ήταν, τα κατάφ...............

Ένα πόδι προλαβαίνει και εμποδίζει την πόρτα να κλείσει. Μετά ακολουθεί ένα χέρι.....δεύτερο πόδι......δεύτερο χέρι.......κορμός, κεφάλι. Ο "καμπαρντίνας" εισβάλλει στο ασανσέρ.

Πατάω το κουμπί του έκτου.......αυτός δεν πατάει τίποτα. Το μηχάνημα, βογγώντας, ξεκινάει. Μάζι με αυτό και οι χειρότεροι εφιάλτες μου.

Με κοιτάζει μέσα απ' τα κατάμαυρα γυαλιά του. Άραγε βλέπει τίποτα εκεί μέσα? Άσε, δε θέλω να μάθω.

Και τότε, μίλησε:

-Είστε ο κύριος Νικόλαος Κ........?

-Μαλιστα, του απαντώ όπως θα έπρεπε να απευθύνεται κάθε νομοταγής πολίτης προς τα "όργανα" της τάξεως.

-Κύριε μου, συλλαμβάνεστε για...........

Με μια κίνηση- αστράπη πατάει το stop. Το ασανσέρ ακινητοποιείται μεταξύ 5ου και 6ου ορόφου.

-......παράνομη πρόκληση λάγνων ερωτικών επιθυμιών.

Μένω κάγκελο. Την ίδια στιγμή μια χειροπέδα αρπάζει γερά τον καρπό μου. Η άλλη άκρη της είναι περασμένη στον δικό του. Μέχρι να συνέλθω, αρχίζει να ξεκουμπώνει την καμπαρντίνα του. Στο αχνό φως, διακρίνω ΚΟΚΚΙΝΑ, ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ, ΔΑΝΤΕΛΩΤΑ ΕΣΩΡΟΥΧΑ. Τίποτε άλλο..........

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αν έχει κανείς διάθεση να το συνεχίσει, με τις ευχές μου. Δεν είμαι καλός στις ρομαντικές σκηνές....