Η ελαφρά αβασταχτότητα του δεν είναι...

Το αστείο με τη φράση "δεν έχω έμπνευση" είναι που υποννοεί ότι κάποτε είχα.
Ότι κάποτε μασούσα λίγο απ' το πιάτο μου στο τσιμπούσι της παγκόσμιας σκέψης.
Ποιος μου πήρε το πιάτο ρε ληγούρια, ε?

υγ. πολύ τις γουστάρω αυτές τις υπαρξιακού τύπου κρίσεις. Μάλλον επειδή υποννοούν ύπαρξη...
χα...

Earth Hour 2009

Ήδη μαζέυω πέτρες. Κανονίστε να δω φως αναμμένο...

(Για εγγραφή στο επίσημο site:
www.earthour.org/signup/gr:el)

Baz Luhrmann- Everybody 's free (to wear sunscreen)

Οι απόλυτες συμβουλές, δοσμένες ακριβώς με τον τρόπο που πρέπει...μουσικά...

Του θανατά...

Παρακολουθώντας τη σειρά του Σκάΐ "Μεγάλοι Έλληνες"- στην οποία δε βρίσκομαι καν μέσα στους πρώτους 100...και φαντάζομαι ούτε στους 1000- έμαθα το εξής συνταρακτικό:
ο Αισχύλος, αυτός ο μεγάλος τραγωδός, πέθανε όταν ένας αετός έριξε πάνω στην καράφλα του μια χελώνα περνώντας τη για βράχο.
Τραγικό ?

Αναζητώντας...

Νέα Ορλεάνη.
Νύχτα.
Βρέχει.
Στέκομαι κάτω από το φως του φανοστάτη, στο πεζοδρόμιο, γωνία Χάμιλτον & Κινγκ. Κακόφημη γειτονιά. Το κρύο είναι τσουχτερό. Φοράω όμως τη μακρυά, μαύρη καμπαρντίνα μου με τους γιακάδες σηκωμένους ως τ' αυτιά και τη μαύρη ρεπούμπλικα και δε με νοιάζει τίποτα.
Παρακολουθώ το απέναντι πεζοδρόμιο. Εκεί, στο ημίφως, πηγαινοέρχεται μια θεά. Η προσωποποίηση της τελειότητας. Ακόμη και για τα δικά μου δεδομένα είναι άπιαστη, πόσο μάλλον για τα δύσμοιρα ανθρωπάκια.
Φοράει "στολή εργασίας". Στριφογυρίζει τη φτηνιάρικη τσάντα της στα χέρια της, μασώντας τσίχλα και κοιτάζοντας με δήθεν λάγνο βλέμμα τα περαστικά αγοράκια που κρεμάνε τα σαγόνια τους και σκουπίζουν τα σάλια τους όταν τη βλέπουν. Η τέλεια παγίδα.
Μόνο εγώ ξέρω.
Ματίλντα.
Είμαι μια βδομάδα στη Νέα Ορλεάνη, σε αναζήτηση του Αφέντη της Πόλης. Πρίν τρεις μέρες, τα ίχνη με οδήγησαν εδώ...δε μπορώ όμως να προχωρήσω παραπέρα. Δεν έχω τη δύναμη να κάνω αυτό που μου έχει επιβληθεί να κάνω.
Είμαι ερωτευμένος.

Βαδίζω.
Περνώ απέναντι.
Την πλησιάζω.
Είμαι δίπλα της.
Με έχει κοζάρει εδώ και κάμποση ώρα και μου χαμογελά. Ξέρει τη δύναμή της, ήξερε που θα καταλήξει το όλο πράμα και απλά με περίμενε.
Ακουμπά τον ώμο της στον τοίχο και με κοιτάζει με τις γκρίζες ματάρες της.
- Γεια σου όμορφε, λέει και η φωνή της είναι πιο μελωδική και από τις καμπάνες της Κόλασης.
- Γεια σου Ματίλντα.
- Γνωριζόμαστε? Δε σε θυμάμαι αν και κάτι τύποι σαν εσένα δεν ξεφεύγουν απ' τη μνήμη μου.
Πουτανίστικο κομπλιμέντο. Δεν της απαντώ.
-Τ' ονοματάκι σου? ,συνεχίζει...
Πάλι δεν απαντώ.
Ανάβει ένα τσιγάρο και συνεχίζει να με κοιτά. Θεέ του Κάτω Κόσμου, είναι πανέμορφη.
Την πλησιάζω κι άλλο. Τα χείλη μας σχεδόν ακουμπάνε. Βλέπω μια λάμψη στα μάτια της...και μια δίψα που δε μπορεί να κρύψει από κάποιον σαν εμένα. Είναι αρχαία...και έμπειρη...αλλά δεν έχει ούτε τα μισά μου χρόνια.
Σκύβω ελαφρά και τη φιλώ στο λαιμό. Νιώθω τα χείλη της να σέρνονται στο λαιμό μου, αρπαχτικά, ψάχνοντας.
Σταματά. Βρήκε το στόχο της.
Νιώθω μακριούς κυνόδοντες να πληγώνουν τη σκληρόπετση σάρκα μου. Ο ήχος του σχισίματος πλημμυρίζει τ' αυτιά μου. Τι ηδονή...
Ένα μικρό αυλάκι αίματος κυλάει στον ώμο μου. Το αισθάνομαι. Όπως αισθάνομαι και τη νευρικότητα που διαπερνά τη Ματίλντα σαν ηλεκτρικό ρεύμα.
Κάτι δεν πάει καλά μαζί μου.
Τινάζεται προς τα πίσω με ένα φριχτό ουρλιαχτό και κολλάει στον τοίχο.
Δε χάνω χρόνο.
Την αρπάζω απ' το λαιμό και τη σηκώνω ψηλά με το αριστερό μου χέρι. Τα πόδια της δεν ακουμπούν στο έδαφος. Χτυπιέται και προσπαθεί να ελευθερωθεί... και συρίζει σα φίδι.
Όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει ελπίδα να ξεφύγει από τη λαβή μου, χαλαρώνει απότομα και με κοιτάζει με βλέμμα τρομοκρατημένο.
- Ποιος είσαι? με ξαναρωτάει, αυτή τη φορά καθόλου ανάλαφρα.
- Tuco είναι τ' όνομα μου και έρχομαι από τα βάθη της Κολάσεως, Ματίλντα. Ψάχνω για τον Αφέντη της Πόλης. Έχει ένα ανεξώφλητο χρέος στο Μεγάλο Αφεντικό. Ξέρω ότι είσαι μία από τους υπηρέτες του. Πες μου που κρύβεται και θα συνεχίσεις να υπάρχεις.
Με κοιτάζει. Στην αρχή με δέος, καθώς αναγνωρίζει ότι έχει να κάνει με ένα πανάρχαιο πλάσμα. Στη συνέχεια κλείνει τα μάτια της και αφήνει ένα γέλιο τόσο τρομαχτικό που μέχρι και οι αρουραίοι τρέξαν να κρυφτούν.
Σφίγγω δυνατά το λαιμό της. Δεν έχω ώρα γι' αστεία.
Το γέλιο κόβεται.
Με κοιτάζει φθονερά.
- Νομίζεις ότι θα με φοβίσεις με τις παπαριές σου? λέει. Ο Αφέντης μου είναι ανίκητος. Όταν σε βρει θα παρακαλάς να ξαναβρεθείς στην Κόλαση, άχρηστε. Δε σου λέω τίποτα.
Οκ.
Τινάζω το δεξί μου χέρι με δύναμη προς το στήθος της. Τα κόκκαλα της ανοίγουν προς τα μέσα χωρίς αντίσταση, σαν από χαρτί. Βουτάω την καρδιά της και την πιέζω με δύναμη. Δεν υπάρχει ζωή σ' αυτό το όργανο κι όμως έχει υπέροχη υφή, μεταξένια. Η ακίνητη καρδιά ενός βρικόλακα...
Η Ματίλντα με κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα, σοκαρισμένη περισσότερο από το θέαμα του χεριού μου μέσα στο στήθος της παρά από τον πόνο.
- Ματίλντα, δε θέλω να σε σκοτώσω. Γνωρίζεις ότι αν δεν πειράξω την καρδιά σου, σε δύο βδομάδες το τραύμα θα είναι σα να μην έγινε ποτέ. Πες μου που είναι ο Αφέντης της Πόλης.
Προσπαθεί να ανασάνει. Μέσα στα μάτια της βλέπω τη μάχη που διαδραματίζεται καθώς θέλει να πάρει μια απόφαση. Παλεύει.
Τελικά χαλαρώνει. Με κοιτάζει εξαντλημένη.
- Άντε γαμήσου, λέει και τινάζει το χέρι της γδέρνοντας λίγο το μάγουλό μου.
Αναστενάζω.
Πρέπει να το κάνω.
Τραβάω την καρδιά της. Νιώθω το σχίσιμο των αρτηριών. Βγάζω το χέρι μου έξω. Η καρδιά της κινείται σα ζελέ στην παλάμη μου. Τη βάζω στην εσωτερική τσέπη της καμπαρντίνας μου.
Η Ματίλντα έχει κοκκαλώσει. Το στόμα της ανοιχτό, τα μάτια ορθάνοιχτα.
Σχεδόν νεκρή.
Την ακουμπάω αργά στο έδαφος.Γονατίζω και την παίρνω στην αγκαλιά μου.
Κλαίω.
Πλησιάζω τα χείλη μου στα δικά της και τη φιλάω.
Σηκώνομαι όρθιος και βγάζω το μεγάλο μαχαίρι μου.
Γιατί Ματίλντα, γιατί?
Πιάνω τα μαλλιά της και με μια κίνηση της κόβω το κεφάλι.
Το κρατώ στο ύψος του κεφαλιού μου.
Σ' Αγαπώ Ματίλντα.
Αύριο θα συνεχίσω την αναζήτηση...

Hishuk ish ts' awalk *

" Όλα πάνω στον πλανήτη είναι ένα είδος.
Αστρόσκονη που αναζητά αστροφεγγιά."
Carl Sagan...

Τα παραπάνω λόγια αποτυπώνονται τέλεια στα ντοκυμαντέρ
Zeitgeist και
Zeitgeist Addendum

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ !!!!!!!!!!!!!

*όλα είναι ένα (στη διάλεκτο των ινδιάνων Νούτκα)

Παραμύθι...Hentai

" Η δόκιμη ιέρεια προχωρούσε με προσεχτικά βήματα μέσα στο δάσος. Κάθε λίγο σταματούσε και αφουγκραζόταν τους ήχους των νυχτόβιων ζώων. Τίποτα δεν πρόδιδε κάποια ανησυχία. Καλυμμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια με το σκούρο μανδύα της, κινούνταν σα σκιά ανάμεσα στα πελώρια δέντρα του πανάρχαιου δάσους.
Έφτασε στην άκρη ενός ξέφωτου και σταμάτησε. Κοίταξε με δέος προς το κέντρο του ανοίγματος. Εκεί, πάλλευκος κάτω από το φως της πανσελήνου, υψωνόταν ένας βωμός. Η ιέρεια πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε προς τα 'κει.
Έφτασε στο βωμό και άρχισε να τον παρατηρεί. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε, αλλά ποτέ δεν είχε βρεθεί τόσο κοντά του.Ο βαθμός της στο αυστηρά γυναικείο τάγμα της λατρείας του θεού TUCO (το όνομα είναι εντελώς τυχαίο...)- θεού της γονιμότητας- δεν της επέτρεπε να πλησιάσει το βωμό, παρά μόνο να παρακολουθεί τις διάφορες τελετές από κάποια απόσταση. Αυτό όμως ήταν αποφασισμένη να το αλλάξει απόψε.
Άπλωσε τα χέρια της και άγγιξε τους ρούνους που ήταν σκαλισμένοι πάνω στο ακιλήδωτο μάρμαρο. Μπορεί για τις άλλες δόκιμες η σημασία αυτών των συμβόλων να ήταν άγνωστη, αυτή όμως δεν είχε αφήσει το χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Μελετούσε κρυφά κάποια αρχαία απαγορευμένα βιβλία που είχε τυχαία ανακαλύψει σε ένα μυστικό θάλαμο μέσα στη μονή και είχε φτάσει στο σημείο να πιστεύει ότι μπορούσε να ξυπνήσει τον ίδιο το θεό- κάτι που δεν είχε προσπαθήσει καμία άλλη τον τελευταίο αιώνα.
Γονάτισε μπρος στο βωμό και σήκωσε τα χέρια της προς τον ουρανό. Τα χείλη της πήραν να κινούνται, οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν, στην αρχή διστακτικά, σύντομα όμως όλο πιο παθιασμένα και πιο δυνατά. Κατέληξε να ουρλιάζει τις λέξεις προς ένα μαύρο ουρανό, ο οποίος έμοιαζε σιγά- σιγά να αποκτά υπόσταση. Το στήθος της ανεβοκατέβαινε με δύναμη και κοιτούσε με διάπλατα ανοιχτά μάτια τη μορφή που σχηματιζόταν στον ουρανό...θεόρατη, πιο μαύρη και από το σκοτάδι, απειλητική. Μην αντέχοντας άλλο τον τρόμο, τίναξε τις τελευταίες λέξεις με όσο κουράγιο της είχε απομείνει και έπεσε μπρούμυτα στο έδαφος με τα χέρια απλωμένα, τα μάτια κλειστά και την ανάσα κομμένη.
Γύρω της η φύση ούρλιαζε κι αυτή. Ο άνεμος φυσούσε με απίστευτη δύναμη, τρομαγμένες κραυγές ζώων ακούγονταν από παντού...και μέσα σ' όλα αυτά, ένας ήχος οξύς, παραλυτικός...ένας ήχος βγαλμένος από κάποιον άλλο κόσμο...
...και ξαφνικά όλα σώπασαν. Απόλυτη σιωπή κυριάρχησε. Η δόκιμη έμεινε για λίγο στη στάση που βρισκόταν, για να το απολαύσει. Το μυαλό της βούϊζε ακόμα από το θόρυβο του ερχομού του θεού...του θεού...του θεού...
Άνοιξε γρήγορα τα μάτια της. Μπροστά της ο βωμός έλαμπε με ένα υπερκόσμιο βαθυκόκκινο φως. Σήκωσε το βλέμμα και...
Πάνω στο βωμό στεκόταν ο θεός TUCO, σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Ήταν ολόγυμνος και περιβαλλόταν από μία φλόγινη αύρα. Το σώμα του ήταν εκπληκτικής ομορφιάς. Μυώδες, γυάλιζε με ένα απόκοσμο μαύρο φως. Η δόκιμη έμεινε να το θαυμάζει...
-Ποιος τολμάει να με καλεί από τα δώματα μου? βρυχήθηκε ο θεός.
Η δόκιμη σηκώθηκε και κοίταξε το θεό στο πρόσωπο. Ήταν πολύ πιο άσχημος απ' ότι περίμενε. Μετά κατέβασε το βλέμμα της χαμηλότερα και σκέφτηκε ότι τελικά αυτό δεν την πολυένοιαζε.
-Εγώ η ιέρεια σου το έκανα αυτό, παμμέγιστε, αποκρίθηκε. Το όνομα μου είναι Blondie (αυτή η ταινία με έχει στοιχειώσει τελικά)
-Ελπίζω, αδαές πλάσμα, το μυαλό σου να είναι πιο έξυπνο απ' το όνομά σου. Τι ζητάς από εμένα?
-Ανήκω στο τάγμα σου και θέλω να σου δείξω την αφοσίωση μου.
-Και πως σκοπεύεις να το πετύχεις αυτό?, ρώτησε και μια λάμψη διαπέρασε τα κόκκινα μάτια του.
Η δόκιμη δεν απάντησε. Μόνο άφησε να γλιστρήσει ο μανδύας από πάνω της.
Το υπέροχο, κατάλευκο σώμα της διαγράφηκε στη νύχτα. Γεμάτα στήθη, μακριά πόδια, υπέροχη κοιλιά...και τα μάτια της...αυτά τα γκριζογάλανα μάτια της...
Ο θεός την κοίταξε και τεντώθηκε. Τα ρουθούνια του τρεμόπαιξαν, λίγο σάλιο έλαμψε στις άκρες των χειλιών του...
-Πλησίασε τέκνον μου, της είπε.
Η δόκιμη, αφού ψέλλισε μια ευχαριστήρια προσευχή, ανέβηκε στο βωμό. Τώρα ήταν πρόσωπο με πρόσωπο με το θεό. Χωρίς να πει τίποτα, γονάτισε.
...
...
(βάλτε λίγο τη φαντασία να δουλεψει, όλα εγώ θα τα κάνω?)
...
...
(ναι...ναι...ναι...ε, όχι...κιόλας?)
Τελείωσε μέσα της.
Ένα ποτάμι ενέργειας ξεχύθηκε από μέσα του και παρέλυσε τη δόκιμη. Ένα ατέλειωτο ποτάμι. Ο κόλπος της δόκιμης γέμισε και το σπέρμα ξεχύθηκε πάνω στο βωμό. Όπου ακουμπούσε, πράσινο γρασίδι εμφανιζόταν και πάνω σ' αυτό ξεπεταγόντουσαν χρυσά και λευκά άνθη ανείπωτης ομορφιάς.
Στο τέλος ο θεός ακούμπησε πάνω στην κοπέλα και έμεινε να βαριανασαίνει.
Αυτή κατάφερε με όμορφο τρόπο να τον σηκώσει από πάνω της και κατέβηκε από το βωμό. Ένα πονηρό χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη της...
Πήγε στο μέρος όπου βρισκόταν ο μανδύας της και τον ψαχούλεψε. Όταν σηκώθηκε ξανά, κρατούσε στα χέρια της ένα δερματόδετο, παχύ βιβλίο.
Κοίταξε προς το βωμό. Ο θεός είχε ξαπλώσει ανάσκελα και έδειχνε ανέμελος.
Άνοιξε το βιβλίο και έψαξε στις σελίδες. Όταν βρήκε αυτό που ήθελε, τα μάτια της έλαμψαν.
Με δυνατή φωνή, άρχισε να απαγγέλει.
Ο θεός τινάχτηκε. Μετά, διπλώθηκε στα δύο. Έπιασε με δύναμη το κεφάλι του και έσφιξε τα δόντια του για να μην ουρλιάξει από τον πόνο. Άρχισε να συστρέφεται πάνω στο βωμό σα δαιμονισμένος...και η δόκιμη συνέχιζε...
Τώρα ο θεός άνοιξε το στόμα του σ' ένα άηχο ουρλιαχτό. Γούρλωσε τα μάτια του και κοίταξε τη δόκιμη. Σήκωσε το χέρι του σε μια προσπάθεια ικεσίας, θέλοντας να την παρακαλέσει να σταματήσει. Αυτή όμως, άπληστα, συνέχιζε το έργο της.
Ξάφνου, όλα τελείωσαν. Επάνω στο βωμό δεν είχε απομείνει τίποτα.
Εκτός...εκτός από ένα μικρό κομμάτι φωτιάς. Η δόκιμη πλησίασε το βωμό, έπιασε τη φλογίτσα και την έβαλε με στοργή μέσα στη χούφτα της.
-Τώρα είσαι δικός μου. Δικός μου για πάντα, φώναξε και απομακρύνθηκε προς το δάσος γελώντας χαρούμενα.
Η αδαής..."


Αυτή είναι η επίσημη συμμετοχή μου στο πιο ενδιαφέρον μπλογκοπαίχνιδο που με έχουν προσκαλέσει. Ας όψεται το Luthienάκι.
...και επειδή υπάρχουν καλοί παραμυθάδες (με την καλή έννοια) στη "γειτονιά"...
Karyatida, Egggod και Surrealist...κάντε αυτό που ξέρετε να κάνετε καλύτερα.
Παραμυθιάστε μας...;))


ΥΓ. Υπάρχει και πιο hardcore έκδοση του παραμυθιού. Σύντομα κοντά σας σε όλα τα καλά sex shops...